اثربخشی آموزش گروهی هیجان مدار بر رضایت زناشویی و حل مسئله اجتماعی والدین کودکان با اختلال طیف اوتیسم

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش گروهی هیجان مدار بر رضایت زناشویی و حل مسئله اجتماعی والدین کودکان با اختلال طیف اوتیسم بود. پژوهش حاضر با توجه به هدف بنیادی و از نظر شیوه، گردآوری داده ها از نوع نیمه آزمایشی از نوع طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل همه والدین دانش آموزان دختر و پسر دارای اختلال طیف اوتیسم شهر کرمانشاه در سال ۱۴۰۳ که ۲۴۰ نفر بودند و تعداد ۳۰ نفر از همه والدین دانش آموزان دختر و پسر دارای اختلال طیف اوتیسم شهر کرمانشاه به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش و کنترل قرار داده شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه در معرض آموزش گروهی هیجان مدار قرار گرفته و برای گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای در حین اجرای پژوهش صورت نخواهد گرفت. آزمودنی های گروه آزمایش و کنترل در ۲ مرحله پیش آزمون و پس آزمون و با اجرای پرسشنامه ها مورد ارزیابی قرار خواهند گرفت. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه حل مسئله اجتماعی (SPSI-R) دزوریلا و همکارانش و پرسشنامه استاندارد رضایت زناشویی کانزاس و جلسات آموزش گروهی هیجان مدار گراس (۲۰۱۴) بود. برای توصیف و تحلیل داده های بدست آمده از نرم افزار SPSS استفاده گردید. بعد از ذکر داده های توصیفی، فرضیه های پژوهش با استفاده از آنالیز کوواریانس مورد تحلیل قرار گرفت.

کلیدواژه ها:

هیجان مدار ، رضایت زناشویی ، حل مسئله اجتماعی ، والدین کودکان ، اختلال طیف اوتیسم