تحلیل و ارزیابی مسئولیت دارنده خودرو در چارچوب قانون بیمه اجباری سال ۱۳۹۵ در قبال خسارات ثالث

قانون بیمه اجباری خسارات وارد شده به شخص ثالث مصوب ۱۳۹۵ یکی از مهمترین قوانین حوزه حقوقی و اجتماعی ایران است که با هدف حمایت از زیان دیدگان تسهیل فرآیند جبران خسارت و تعیین دقیق مسئولیت دارنده و بیمه گر در حوادث رانندگی تدوین شده است. این مقاله با رویکرد تحلیلی انتقادی به بررسی مبانی مسئولیت دارنده و تحولاتی می پردازد که قانون جدید نسبت به قانون ۱۳۴۷ ایجاد کرده است. در این قانون دارنده همچنان مسئول اولیه شناخته می شود اما محور اصلی جبران خسارت بیمه گر است؛ به گونه ای که زیان دیده بدون نیاز به اثبات تقصیر می تواند خسارات خود را دریافت کند. بررسی موضوعاتی چون نسبت تقصیر راننده با مسئولیت دارنده، شرایط استثنایی رجوع بیمه گر، نقش صندوق تامین خسارت های بدنی، مسئولیت در وسایل فاقد بیمه نامه و چالش های قضایی و عملیاتی اجرای قانون نشان می دهد که با وجود پیشرفت چشمگیر، خلاها و ابهاماتی وجود دارد که نیازمند اصلاحات یا رویه های قضایی تکمیلی است.

کلیدواژه ها:

مسئولیت ، دارنده ، قانون بیمه اجباری ، ۱۳۹۵ ، خسارات ثالث ، بیمه گر ، تقصیر ، صندوق تامین خسارت های بدنی