تحلیل حقوقی قراردادهای فروش رمزارز از منظر مورد معامله

گسترش فناوری بلاکچین و افزایش معاملات رمزارزی نظام های حقوقی را با چالش های جدیدی در زمینه اعتبار و ماهیت قراردادهای فروش این دارایی های دیجیتال مواجه ساخته است. پرسش اصلی این پژوهش آن است که آیا رمزارز می تواند به عنوان مورد معامله در قراردادهای فروش مشمول قواعد سنتی بیع در حقوق ایران قرار گیرد یا خیر. این تحقیق با روش توصیفی - تحلیلی و با اتکا به منابع فقهی، حقوقی و رویه های موجود شرایط قانونی مورد معامله شامل مالیت، منفعت عقلایی، مشروعیت، معین و معلوم بودن و قابلیت تسلیم را در خصوص رمزارزها بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد که رمزارزها به دلیل برخورداری از ارزش اقتصادی و قابلیت دادوستد عرفی، واجد مالیت بوده و می توانند موضوع قرارداد قرار گیرند. با این حال، به علت فقدان شناسایی رسمی به عنوان پول، قانونی انطباق کامل این معاملات با عقد بیع سنتی محل تردید است و بسیاری از قراردادهای فروش رمزارز در چارچوب اصل آزادی قراردادها و ماده ۱۰ قانون مدنی قابل تحلیل اند. همچنین نحوه قبض و تسلیم دیجیتال، نقش کلید خصوصی در انتقال مالکیت و تمایز میان معاملات نقدی و قراردادهای آتی از مهم ترین مسائل حقوقی این حوزه محسوب می شوند. نتیجه پژوهش آن است که قراردادهای فروش رمزارز در وضعیت کنونی حقوق ایران در صورت رعایت شرایط عمومی قراردادها، معتبر بوده و نیازمند تدوین مقررات اختصاصی برای رفع ابهامات و تضمین امنیت حقوقی معاملات هستند.

کلیدواژه ها:

رمزارز ، قرارداد ، فروش ، بیع ، مالیت ، قبض و تسلیم ، بلاکچین ، حقوق ایران ، دارایی دیجیتال