بررسی تحلیلی نکات کاربردی و قلمرو زمانی قانون روابط موجر و مستاجر مصوب ۱۳۵۶

بررسی قانون روابط موجر و مستاجر مصوب ۱۳۵۶ یکی از مهمترین قوانین حمایتی حقوق ایران است که قلمرو زمانی آن به قراردادهای اجاره پیش از تصویب قانون روابط موجر و مستاجر ۱۳۷۶ محدود می گردد. پژوهش حاضر با هدف نکات کلیدی و کاربردی مواد این قانون به تحلیل قلمرو زمانی شمول بر عقود مختلف، تعیین و تعدیل اجاره بها، تفاوت میان اجاره و استیفاء، ممنوعیت انتقال منافع بدون اجازه کتبی موجر، فسخ اجاره و سایر جنبه های عملی آن می پردازد. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای متون قانونی، رویه قضایی و منابع فقهی حقوقی است. یافته ها حاکی از ماهیت حمایتی قوی قانون ۱۳۵۶ نسبت به مستاجر و ایجاد محدودیت های خاص برای موجر است که همچنان در قراردادهای تجاری قدیمی کاربرد دارد. نتایج نشان می دهد که این قانون با اصول فقهی و قواعد عمومی قراردادها همخوانی داشته و لزوم تفسیر منطقی مواد آن با توجه به شرایط اقتصادی معاصر احساس می شود.

کلیدواژه ها:

قانون روابط موجر و مستاجر ۱۳۵۶ ، اجاره بها ، تعدیل اجاره بها ، انتقال منافع ، حق کسب و پیشه