الگوی یکپارچه -TOE-TAM-RDT برای پذیرش هوش مصنوعی در موسسات حسابداری و حسابرسی تهران

پژوهش حاضر با هدف بررسی عوامل موثر بر پذیرش هوش مصنوعی در موسسات حسابداری و حسابرسی تهران و تاثیر آن بر دقت گزارشگری مالی، کارایی حسابرسی و عدم تقارن اطلاعاتی با نقش تعدیلگر حاکمیت داده های بزرگ انجام شده است. علیرغم اهمیت فزاینده هوش مصنوعی در تحول حرفه حسابداری، شکاف پژوهشی در زمینه پذیرش آن در بافت ایران وجود دارد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری شامل موسسات حسابداری و حسابرسی فعال در شهر تهران بوده و با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای ۲۰۰ نفر از شرکا، مدیران حسابرسی، مدیران فناوری اطلاعات و حسابرسان ارشد به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه استاندارد ۵۰ گویه ای استفاده شد و تحلیل داده ها با روش مدل سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی و نرم افزار SmartPLS ۴ انجام گرفت. یافته ها نشان داد که مزیت نسبی، فشار رقابتی، اکوسیستم فروشنده، حمایت مدیریت ارشد، جو نوآوری و آمادگی هوش مصنوعی بر پذیرش هوش مصنوعی تاثیر مثبت و معنادار دارند اما حمایت دولت و سهولت استفاده تاثیر معناداری نداشتند. پذیرش هوش مصنوعی بر گزارشگری مالی و کارایی حسابرسی تاثیر مثبت و بر عدم تقارن اطلاعاتی تاثیر منفی داشت. همچنین حاکمیت داده های بزرگ روابط بین پذیرش هوش مصنوعی و پیامدهای آن را تعدیل می کند. نتایج پژوهش ضمن اعتبارسنجی مدل یکپارچه TOE-TAM-RDT در بافت ایران بر اهمیت حاکمیت داده های بزرگ به عنوان قابلیتی استراتژیک برای تحقق منافع هوش مصنوعی تاکید می کند. بر اساس یافته ها پیشنهادهای کاربردی برای مدیران، موسسات، جامعه حسابداران رسمی و سیاست گذاران ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

پذیرش هوش مصنوعی ، موسسات حسابداری و حسابرسی ، مدل TOE-TAM-RDT ، حاکمیت داده های بزرگ ، گزارشگری مالی