بازنمایی از تجارب معلمان مدارس ابتدایی چند پایه (روستایی)

مسئله اصلی، پژوهش فقدان بازنمایی عمیق از تجارب زیسته معلمان مدارس چندپایه روستایی در ابعاد مثبت و منفی است. هدف، بازنمایی کیفی تمامی ابعاد تجارب آنان آموزشی، عاطفی، مدیریتی و راهبردی بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی توصیفی در بهار ۱۴۰۳ انجام شد. مشارکت کنندگان ۱۵ معلم شاغل در مدارس چندپایه روستایی مناطق مختلف ایران بودند که با نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و نمونه گیری تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت که پس از نفر پانزدهم حاصل شد. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق جمع آوری و با روش هفت مرحله ای کلایزی تحلیل شد. برای تامین اعتبار یافته ها از روش های بازبینی توسط مشارکت کنندگان و سه سویه سازی (محقق، مشارکت کنندگان و متخصصان) استفاده گردید. یافته ها در قالب ۵ مضمون اصلی ظهور یافت: (۱) مدیریت همزمان چند پایه و راهبردهای خلاقانه جبرانی مانند تدریس تلفیقی و راهبری یادگیری توسط دانش آموزان پایه بالا، (۲) ایفای نقش والدگونه و همزیستی عاطفی عمیق با دانش آموزان در غیاب خانواده ها، (۳) کمبود منابع و بی توجهی نظام آموزشی به نیازهای خاص، (۴) فشار روانی مضاعف و فرسودگی در انزوای حرفه ای، (۵) نوآوری در محرومیت؛ خلق راهکارهای بومی متناسب با بافت روستایی. نتایج نشان می دهد بازنمایی تجارب معلمان چندپایه تصویری دووجهی از «نوآوری در محرومیت» و «فرسودگی در انزوا» را ارائه می کند که در سیاست گذاری های یکسان نگر فعلی نادیده گرفته شده است. همچنین غیبت در دوره های ضمن خدمت متناسب با نیازهای چندپایه و فقدان برنامه درسی ویژه از دیگر چالش های اساسی است. نتیجه نهایی آن که معلمان چند پایه علی رغم خلاقیت و تعهد عمیق عاطفی، به دلیل نبود حمایت های ساختاری و آموزش های تخصصی در معرض فرسودگی شغلی هستند.

کلیدواژه ها:

مدارس چند پایه ، روستایی ، بازنمایی ، تجارب معلمان ، ابتدایی ، پدیدارشناسی ، تاب آوری حرفه ای