بررسی راهکارهای ارتقای فعالیتهای پرورشی از طریق تقویت روحیه همکاری و احترام متقابل با تاکید بر آموزش عملی مهارتهای اخلاقی در دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش همکاری، احترام متقابل و آموزش عملی مهارتهای اخلاقی در ارتقای فعالیتهای پرورشی مدارس بود. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا توصیفی همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه معلمان پرورشی شهر تهران (۲۶۷۸ نفر) بود که بر اساس نمونه گیری تصادفی طبقه ای تعداد ۳۳۵ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته فعالیتهای پرورشی و شاخصهای همکاری، احترام متقابل و مهارتهای اخلاقی (۱۴۰۳) شامل ۵۰ گویه در چهار خرده مقیاس بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه) در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین همکاری، احترام متقابل و مهارتهای اخلاقی با فعالیتهای پرورشی رابطه معنادار و مثبت وجود دارد (p < ۰.۰۰۱). همچنین یافته های رگرسیونی بیانگر آن بود که سه متغیر پیش بینی کننده توانستند بین ۲۹ درصد تا ۴۰ درصد از واریانس فعالیتهای پرورشی را تبیین کنند. بالاترین ضریب پیش بینی مربوط به احترام متقابل و پس از آن همکاری و مهارت های اخلاقی بود. این نتایج تاکید می کند که تقویت مهارت های اجتماعی اخلاقی دانش آموزان، ایجاد تعاملات محترمانه و توسعه فعالیت های مشارکتی می تواند نقش بسزایی در بهبود اثر بخشی فعالیت های پرورشی مدارس ایفا کند. بر این اساس، توجه به برنامه های تربیتی مبتنی بر تعامل، تمرین عملی ارزش ها و تقویت روابط سازنده معلم و دانش آموز برای ارتقای کیفیت فعالیت های پرورشی ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

فعالیتهای پرورشی ، همکاری ، احترام متقابل ، مهارتهای اخلاقی ، تربیت اجتماعی