تاثیر آموزش تاب آوری شناختی هیجانی بر بهبود کیفیت زندگی دانشجویان در دوران پساکرونا

دوران پساکرونا با چالش های روان شناختی متعددی برای دانشجویان دانشگاهی همراه بوده است از جمله افزایش اضطراب، افسردگی، اختلالات خواب، احساس تنهایی و کاهش کیفیت زندگی. این چالش ها به دلیل انزوای اجتماعی، تغییرات آموزشی مانند گذار به یادگیری آنلاین، فشارهای اقتصادی و نگرانی های بهداشتی تشدید شده اند. این مقاله مروری سیستماتیک تاثیر آموزش تاب آوری شناختی هیجانی بر بهبود کیفیت زندگی دانشجویان ارائه می دهد. با بررسی بیش از ۲۵ مطالعه معتبر از منابع ایرانی و خارجی در بازه زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ نتایج نشان می دهد که مداخلات آموزشی مبتنی بر تاب آوری مانند ذهن آگاهی، تنظیم شناختی هیجان، آموزش هوش هیجانی، مداخلات مبتنی بر خودکارآمدی و درمان های گروهی مثبت نگر می تواند تاب آوری را افزایش دهد، علائم روان شناختی منفی را کاهش دهد و کیفیت زندگی را بهبود بخشد. این بررسی بر اساس جستجوی سیستماتیک در پایگاه های داده medRxiv، Frontiers، Magiran، SID، PubMed و Noormags انجام شده و منابع اعتبارسنجی شده اند. یافته ها شامل اندازه اثر متوسط تا بزرگ برای بهبود بهزیستی روان شناختی، نقش میانجی تنظیم هیجان و حمایت اجتماعی و اثربخشی بیشتر در جمعیت های آسیب پذیر مانند دانشجویان پزشکی یا زنان است. محدودیت ها شامل کمبود مطالعات طولی بلندمدت، تمرکز بر جمعیت های خاص، نیاز به ارزیابی فرهنگی در ایران و چالش های روش شناختی مانند نمونه گیری غیر تصادفی است. پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی تاب آوری در سیاست های دانشگاهی ادغام شوند تا به دانشجویان در سازگاری با چالش های پساکرونا، حفظ عملکرد تحصیلی و توسعه جامعه ای مقاوم تر کمک کند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری شناختی هیجانی ، کیفیت زندگی دانشجویان دانشگاهی ، پساکرونا ، مداخلات آموزشی ، سلامت روان ، تنظیم هیجان ، ذهن آگاهی ، حمایت اجتماعی ، بهزیستی روان شناختی