تاثیر حمایت اجتماعی مجازی بر تاب آوری روانی بیماران مبتلا به بیماریهای مزمن

بیماری های مزمن غیرواگیر (NCDs) مانند دیابت، سرطان، بیماری های قلبی عروقی، اختلالات نورولوژیکی، بیماری های تنفسی و دردهای مزمن بار روانی و جسمانی سنگینی بر افراد تحمیل می کنند و اغلب به کاهش تاب آوری روانی منجر می شوند. تاب آوری روانی به عنوان توانایی فرد برای سازگاری با استرس های مداوم، حفظ تعادل روانی و غلبه بر چالش های ناشی از بیماری تعریف می شود. حمایت اجتماعی مجازی که از طریق پلتفرم های دیجیتال نظیر شبکه های اجتماعی (فیسبوک، اینستاگرام، تلگرام، واتساپ)، گروه های حمایتی آنلاین (مانند PatientsLikeMe) و اپلیکیشن های سلامت ارائه می شود، می تواند نقش کلیدی در تقویت این تاب آوری ایفا کند. این مقاله مروری سیستماتیک بر ادبیات منتشر شده بین سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ است که تاثیر حمایت اجتماعی مجازی بر تاب آوری روانی بیماران مبتلا به بیماری های مزمن را بررسی می کند. با تحلیل بیش از ۳۵ منبع معتبر ایرانی و بین المللی استخراج شده از پایگاه های داده ای نظیر SID، Google Scholar، PubMed و Magiran، یافته ها نشان می دهند که حمایت اجتماعی مجازی از طریق مکانیسم هایی مانند کاهش استرس، تقویت حس تعلق، افزایش خودکارآمدی، میانجیگری عواملی نظیر سپاسگزاری، ذهن آگاهی، خوش بینی و تنظیم هیجانی و تعدیل اثرات منفی بحران هایی مانند کووید-۱۹ به بهبود تاب آوری کمک می کند. مداخلات دیجیتال از جمله آموزش های آنلاین، گروه های حمایتی مجازی و برنامه های مبتنی بر واقعیت مجازی اثرات مثبتی بر کیفیت زندگی، مدیریت بیماری و کاهش علائم افسردگی و اضطراب داشته اند. این مقاله پیشنهادهایی برای طراحی مداخلات دیجیتال فرهنگ محور، سیاست گذاری های سلامت عمومی و جهت گیری های تحقیقات آینده ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

حمایت اجتماعی مجازی ، تاب آوری روانی ، بیماری های مزمن ، مداخلات دیجیتال ، کووید-۱۹ ، سلامت روانی