یادگیری خودراهبر معلمان در محیط های آموزشی آنلاین: مرور نظام مند شواهد تجربی دهه اخیر

یادگیری خودراهبر به عنوان یک فرایند چند بعدی و پویا نقش کلیدی در توسعه حرفه ای معلمان و ارتقای کیفیت آموزش دارد. این مقاله با استفاده از مرور نظام مند و روایت محور مطالعات داخلی و خارجی منتشر شده بین سال های ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۲ را در پایگاه های داده ERIC، Web of Science، Scopus و Google Scholar بررسی کرده است. هدف پژوهش، شناسایی پیکربندی مفهومی یادگیری خودراهبر، الگوهای شناختی و انگیزشی، نقش فناوری و محیط های یادگیری دیجیتال و شکاف های پژوهشی موجود در این حوزه است. یافته ها نشان می دهد که یادگیری خودراهبر معلمان شامل مهارت های فرادانشی، خودتنظیمی، انگیزش پایدار و توانایی مدیریت مسیرهای یادگیری شخصی است و تحت تاثیر عوامل فردی، سازمانی و فناوری قرار دارد. همچنین، ابزارهای دیجیتال، شبکه های یادگیری حرفه ای و بازخورد هوشمند به افزایش مشارکت، فعال سازی انگیزه و یادگیری عمیق کمک می کنند. تحلیل انتقادی مطالعات پیشین محدودیت های روش شناختی و شکاف های مفهومی را نشان می دهد و ضرورت طراحی پژوهش های طولی، توسعه ابزارهای ارزیابی چندبعدی و توجه به تفاوت های زمینه ای معلمان را برجسته می کند. این مقاله نتیجه می گیرد که یادگیری خودراهبر می تواند به عنوان یک مهارت پایدار و عامل تحول آفرین در توسعه حرفه ای و تقویت هویت حرفه ای معلمان در عصر دیجیتال نقش آفرینی کند و مسیر توسعه سیاست ها و برنامه های آموزشی هدفمند را روشن سازد.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودراهبر ، توسعه حرفه ای معلمان ، خودتنظیمی ، فناوری آموزشی ، شبکه های یادگیری حرفه ای آنلاین