اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش نشخوار فکری و افزایش تاب آوری در دانشجویان دارای اضطراب

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش نشخوار فکری و افزایش تاب آوری در دانشجویان دارای اضطراب انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب دارای اضطراب در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از میان آنان ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کرد و گروه کنترل در این مدت مداخله روان شناختی منظمی دریافت نکرد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه اضطراب بک، مقیاس نشخوار فکری و مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون استفاده شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد موجب کاهش معنادار نشخوار فکری و افزایش معنادار تاب آوری در دانشجویان دارای اضطراب شد. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با تاکید بر پذیرش تجربه های درونی، گسلش شناختی، ذهن آگاهی، روشن سازی ارزش ها و اقدام متعهدانه می تواند رویکردی موثر برای کاهش درگیری ذهنی تکرار شونده و تقویت توان سازگاری روان شناختی در دانشجویان دارای اضطراب باشد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، نشخوار فکری ، تاب آوری ، اضطراب ، دانشجویان