مدیریت آب باران در طراحی مجتمع های مسکونی با رویکرد پایداری در اقلیم خوزستان

بر بحران کم آبی، تغییرات اقلیمی و افزایش فشار منابع آب شهری ضرورت بازنگری در رویکردهای طراحی معماری را بیش از پیش آشکار ساخته است. اقلیم خوزستان با ویژگی هایی نظیر دمای بالا، بارش های فصلی شدید و تبخیر قابل توجه نیازمند راهکارهای یکپارچه در مدیریت روان آب های سطحی و بهره برداری مجدد از آب باران در مقیاس مجتمع های مسکونی است. پژوهش حاضر با هدف تبیین راهبردهای معماری موثر در مدیریت آب باران و ارائه چارچوبی کاربردی برای طراحی مجتمع های مسکونی در اقلیم گرم و نیمه مرطوب خوزستان انجام شده است. روش تحقیق توصیفی تحلیلی بوده و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای، تحلیل اقلیمی منطقه و بررسی نمونه های موردی داخلی و خارجی صورت گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که تلفیق سامانه های جمع آوری و ذخیره آب باران با طراحی بام ها، سطوح نفوذپذیر، فضای سبز جاذب و مخازن زیرسطحی می تواند علاوه بر کاهش بار شبکه دفع آب های سطحی، در تامین بخشی از نیازهای غیر شرب مجتمع های مسکونی موثر باشد. همچنین هماهنگی طراحی معماری و منظر با زیرساخت های مدیریت آب باران موجب ارتقای شاخص های پایداری زیست محیطی، کاهش مصرف آب شهری و بهبود کیفیت زیست در مقیاس مجتمع می شود. در نهایت پژوهش حاضر مدلی مفهومی برای یکپارچه سازی سامانه های مدیریت آب باران در طراحی مجتمع های مسکونی اقلیم خوزستان ارائه می دهد که می تواند مبنایی برای تدوین ضوابط طراحی در مناطق مشابه باشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت آب ، باران ، معماری ، پایدار ، مجتمع مسکونی ، اقلیم خوزستان ، طراحی اقلیمی ، توسعه پایدار