بررسی رابطه میان پایش میدانی پروژه های ساختمانی و کاهش ناهنجاری های فنی و شهرسازی در بیرجند

پایش میدانی پروژه های ساختمانی یکی از ابزارهای کلیدی مدیریت شهری برای پیشگیری از تخلفات ساختمانی، ارتقای کیفیت اجرا، حفظ ایمنی عمومی و تضمین انطباق ساخت و ساز با ضوابط فنی و شهرسازی است. در شهرهای در حال توسعه، گسترش ساخت و ساز، تنوع پروژه های عمرانی و محدودیت ظرفیت های نظارتی ضرورت تقویت سازوکارهای بازدید و کنترل میدانی را دوچندان کرده است. هدف این مقاله بررسی رابطه میان پایش میدانی پروژه های ساختمانی و کاهش ناهنجاری های فنی و شهرسازی در بیرجند است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-تحلیلی است و بر پایه مطالعات اسنادی و کتابخانه ای انجام شده است. در این مقاله، پایش میدانی به عنوان فرایندی نظام مند برای مشاهده، ثبت، ارزیابی و گزارش وضعیت واقعی پروژه های ساختمانی در مراحل مختلف اجرا تعریف می شود. یافته های پژوهش نشان می دهد که هر چه نظام پایش میدانی از انسجام بیشتر، نیروی انسانی متخصص، مستندسازی دقیق تر، زمان بندی مناسب تر و پشتیبانی فناورانه قوی تری برخوردار باشد، احتمال بروز یا تداوم ناهنجاری های فنی و شهرسازی کاهش می یابد. همچنین نتایج بیانگر آن است که ضعف در بازدیدهای مرحله ای، نبود نظام یکپارچه ثبت اطلاعات، کمبود نیرو، تاخیر در رسیدگی به گزارش ها و ناهماهنگی میان واحدهای شهرداری از مهم ترین عوامل تضعیف اثر بخشی نظارت میدانی هستند. بر این اساس مقاله نتیجه می گیرد که پایش میدانی صرفا یک اقدام اجرایی ساده نیست، بلکه یک سازوکار تنظیم گر در مدیریت ساخت و ساز شهری است که می تواند نقش مهمی در کاهش تخلفات، پیشگیری از ناهنجاری های ساختمانی و بهبود نظم کالبدی شهر بیرجند ایفا کند.

کلیدواژه ها:

پایش ، میدانی پروژه های ساختمانی ، ناهنجاری های فنی ، ناهنجاری های شهرسازی