بررسی تاثیر مدیریت بحران بر کارایی عملیات اطفاء حریق با میانجیگری هماهنگی بین سازمانی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر مدیریت بحران بر کارایی عملیات اطفاء حریق با در نظر گرفتن نقش میانجی هماهنگی بین سازمانی است. در محیط های بحرانی نظیر حریق های گسترده، کارایی عملیات نه تنها به توانمندی های سازمانی درونی بلکه به چگونگی هماهنگی میان سازمان های متعدد درگیر از جمله آتش نشانی، اورژانس، پلیس، مدیریت شهری و سازمان های امداد و نجات وابسته است. این مطالعه با رویکردی کمی-کیفی آمیخته طراحی و اجرا شده است. جامعه آماری پژوهش شامل ۳۲۰ نفر از مدیران، فرماندهان، عملیات، کارشناسان مدیریت بحران و اپراتورهای سازمان آتش نشانی در پنج کلان شهر ایران (تهران، مشهد، اصفهان، تبریز و شیراز) است که با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده پرسشنامه محقق ساخته است. روایی آن از طریق تحلیل عاملی تاییدی و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ (۰/۸۷) تایید شد. تحلیل داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) در نرم افزار AMOS انجام گرفت. نتایج نشان داد که مدیریت بحران تاثیر مثبت و معناداری بر کارایی عملیات اطفاء حریق دارد (۰/۶۲، (۱۰ همچنین هماهنگی بین سازمانی به عنوان میانجی بخشی از این رابطه را تبیین می کند (اثر غیر مستقیم: ۰/۲۸). یافته های پژوهش لزوم توجه به ساختارهای یکپارچه فرماندهی، سیستم های ارتباطی مشترک، آموزش مشترک بین سازمانی و پروتکل های عملیاتی استاندارد را در ارتقاء کارایی عملیات اطفاء حریق مورد تاکید قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

مدیریت بحران ، کارایی عملیات اطفاء حریق ، هماهنگی بین سازمانی ، مدل سازی معادلات ساختاری ، سازمان آتش نشانی ، فرماندهی یکپارچه