مناسب سازی الکترونیک فضای شهر برای افراد دارای معلولیت

امروزه یکی از چالش های اساسی شهرهای بزرگ نبود دسترسی مناسب برای افراد دارای معلولیت به فضاهای شهری و خدمات عمومی است. با گسترش شهرهای هوشمند و فناوری های اطلاعاتی، فرصت های تازه ای برای حل این مشکل به وجود آمده است. این مقاله با هدف بررسی روش های مناسب سازی الکترونیکی فضاهای شهری برای افراد دارای معلولیت به ویژه نابینایان و کم بینایان نوشته شده است. در این مقاله ابتدا مفهوم معلولیت و انواع آن تعریف می شود و نشان داده می شود که چگونه موانع محیطی به جای خود نقص جسمی، عامل اصلی ناتوانی در مشارکت اجتماعی هستند. سپس به حقوق قانونی افراد دارای معلولیت بر اساس کنوانسیون سازمان ملل و قوانین داخلی ایران اشاره می شود. بخش اصلی مقاله به دو دسته راهکار تقسیم شده است: راهکارهای فیزیکی (مانند پیاده روهای عریض، موزاییک های برجسته، چراغ های راهنمایی صوتی) و راهکارهای دیجیتال (مانند اپلیکیشن های مسیریابی، سنسورهای اینرسی، بیکان های بلوتوث و سیستم های پوشیدنی). نمونه های موفقی مانند اپلیکیشن UNav که در دانشگاه NYU ساخته شده و نتایج آن حتی از راهنمای انسانی هم بهتر بوده است، معرفی می شوند. در پایان نتیجه گرفته می شود که فناوری به تنهایی کافی نیست و برای ساخت یک شهر هوشمند فراگیر باید قوانین، بودجه، آموزش، مشارکت خود افراد معلول و بومی سازی فناوری ها با هم پیش بروند. هدف نهایی این است که افراد دارای معلولیت از حالت مصرف کننده صرف خدمات خارج شوند و به شهروندانی فعال و مشارکت جو در جامعه و اقتصاد تبدیل گردند.

کلیدواژه ها:

مناسب سازی شهری ، شهر هوشمند ، فراگیر ، افراد دارای معلولیت ، نابینایان ، فناوری اطلاعات و ارتباطات ، طراحی جهانی