آموزش عمومی ترافیک به عنوان زیر ساخت نرم شهر هوشمند و ایمن: چارچوب مفهومی و راهبردهای اجرایی

افزایش شتابان شهرنشینی، رشد مالکیت وسایل نقلیه و پیچیدگی شبکه های حمل و نقل شهری منجر به تشدید چالش هایی چون تراکم ترافیکی، آلودگی و سوانح رانندگی شده است. در این میان رویکرد شهر هوشمند تلاش می کند با بهره گیری از فناوری های نوین اطلاعاتی و ارتباطی کارایی سامانه های شهری را افزایش دهد. با وجود این شواهد متعدد نشان می دهد که بدون ارتقای فرهنگ و رفتار ترافیکی شهروندان حتی پیشرفته ترین زیر ساخت های فنی نیز قادر به تضمین ایمنی پایدار نیستند. هدف این مقاله تبیین نقش آموزش عمومی ترافیک به عنوان زیر ساخت نرم شهر هوشمند و ارائه چارچوبی تلفیقی برای طراحی و اجرای برنامه های آموزشی مبتنی بر فناوری و مشارکت شهروندان است. این مقاله با روش مروری تحلیلی و با اتکا بر منابع کتابخانه ای و تجارب جهانی، ابتدا مفاهیم شهر هوشمند، ایمنی ترافیک و آموزش عمومی ترافیک را تشریح می کند سپس با اشاره اجمالی به وضعیت آموزش ترافیک در شهرهای ایران چالش های موجود را بررسی کرده و در نهایت الگویی سه محوری برای آموزش عمومی ترافیک (هماهنگی نهادی، بهره گیری از فناوری های هوشمند و مشارکت فعال شهروندان) پیشنهاد می کند. یافته های تحلیلی نشان می دهد که انتقال آموزش از سطح کمپین های مقطعی و سنتی به سطح برنامه های پایدار، داده محور و تعاملی می تواند به بهبود رفتار ترافیکی، کاهش تخلفات پرخطر و کاهش سوانح شهری منجر شود.

کلیدواژه ها:

آموزش عمومی ترافیک ، شهر هوشمند ، ایمنی ترافیک ، رفتار شهروندی ، فناوری های هوشمند ، مدیریت شهری