تحلیل ابعاد مدیریتی اجرایی و زیرساختی خدمات شهری در مدیریت بحران منطقه ۶ شهرداری شیراز

این پژوهش به بررسی ابعاد مدیریتی، اجرایی و زیرساختی خدمات شهری و تاثیر آنها بر تاب آوری و کارایی مدیریت بحران در منطقه ۶ شیراز پرداخته است. هدف اصلی تحقیق تحلیل میزان تاثیرگذاری هر یک از این ابعاد بر توان پاسخ دهی به بحران ها و ارائه راهکارهای ارتقای تاب آوری شهری بود. روش پژوهش از نوع پژوهش کاربردی با رویکرد کمی است و جامعه آماری شامل کارکنان سازمان های خدمات شهری و مدیریت بحران منطقه بود. نمونه گیری به روش تصادفی و ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه ساختاریافته با سنجش ابعاد مدیریتی، اجرایی و زیرساختی بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و رگرسیون چندمتغیره تجزیه و تحلیل شد. یافته ها نشان داد که ابعاد مدیریتی (۰.۶۲=)، اجرایی (۰.۶۱=) و زیرساختی (۰.۵۸= P) به طور معناداری بر تاب آوری شهری و کارایی مدیریت بحران تاثیر دارند. بر اساس این نتایج، تقویت هماهنگی بین سازمان ها، به کارگیری فناوری های نوین مانند GIS، توسعه زیرساخت های حیاتی و آموزش تخصصی کارکنان و شهروندان به عنوان راهکارهای کلیدی برای بهبود مدیریت بحران پیشنهاد شد. این پژوهش نشان می دهد که نگاه یکپارچه به ابعاد مختلف خدمات شهری می تواند نقش موثری در ارتقای تاب آوری شهری و پاسخ دهی موثر به بحران ها ایفا کند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری شهری ، مدیریت بحران ، خدمات شهری ، زیر ساختها ، هماهنگی سازمانی