تدوین چارچوب مدیریت پیشگیرانه سازه های فرسوده شهری بر پایه پایش هوشمند، ارزیابی ریسک و اولویت بندی مداخلات عمرانی

فرسودگی سازه های شهری یکی از چالش های مهم مدیریت شهری معاصر است که می تواند ایمنی شهروندان، پایداری خدمات، کیفیت زندگی و تاب آوری شهر را در برابر بحران ها تهدید کند. بسیاری از ساختمان های عمومی، پل ها، دیوارهای حایل، پارکینگ ها، گذرگاه ها و سایر ابنیه شهری در اثر گذر زمان، ضعف نگهداری، شرایط محیطی، افزایش بارگذاری، خطاهای اجرایی و نبود پایش مستمر دچار افت عملکرد سازه ای می شوند. رویکرد رایج در بسیاری از شهرداری ها، مداخله پس از مشاهده خرابی یا وقوع حادثه است؛ در حالی که چنین رویکردی هزینه بر، پرخطر و ناپایدار محسوب می شود. مقاله حاضر با رویکردی مروری - تحلیلی به تدوین چارچوبی برای مدیریت پیشگیرانه سازه های فرسوده شهری می پردازد. در این چارچوب پایش هوشمند، ارزیابی ریسک، اولویت بندی مداخلات عمرانی، مدیریت اطلاعات و تصمیم گیری مرحله ای به عنوان اجزای اصلی مورد توجه قرار می گیرند. نتایج نشان می دهد که شهرداری ها با ایجاد نظام شناسایی، ثبت، ارزیابی و مداخله به موقع می توانند از تبدیل فرسودگی های جزئی به بحران های سازه ای جلوگیری کنند. این مقاله تاکید دارد که مدیریت سازه های فرسوده باید از حالت واکنشی خارج شده و به نظامی پیشگیرانه، داده محور، اقتصادی و ایمنی محور تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت پیشگیرانه ، سازه های فرسوده شهری ، پایش هوشمند ، ریسک ، مداخلات عمرانی