بازشناسی هویت در اقامتگاههای بوم گردی؛ تحلیل مضمون الگوهای اصالت و میهمان نوازی ایرانی

هدف اصلی این پژوهش ارائه الگوی بازشناسی هویت در اقامتگاههای بوم گردی با تاکید بر الگوهای اصالت و میهمان نوازی ایرانی است. با توجه به اهمیت روزافزون گردشگری پایدار و ضرورت حفظ هویت فرهنگی در فضاهای اقامتی، این تحقیق به دنبال تبیین مولفه هایی است که پیوند میان کالبد معماری، تجربه فضایی و تعامل اجتماعی را در اقامتگاه های بوم گردی تقویت می کنند. روش شناسی: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت کیفی است که با رویکرد توصیفی-تحلیلی انجام شده است. داده های پژوهش از طریق مطالعه منابع و تحلیل شواهد مرتبط با اقامتگاه های بوم گردی گردآوری شد و برای تفسیر آنها از روش تحلیل مضمون استفاده گردید. بر این اساس مضامین استخراج شده در قالب مضامین پایه ای، محوری و فراگیر سازمان دهی شدند تا الگوی نهایی هویت در بوم گردی تبیین شود. یافته ها: تحلیل داده ها منجر به شناسایی ۳ مضمون فراگیر و ۵ مضمون محوری گردید. مضامین فراگیر شناسایی شده شامل «هویت و اصالت در معماری بوم گردی»، «میهمان نوازی ایرانی به مثابه نظام فضایی» و «تعامل پایدار میان میزبان و میهمان» می باشد. نتایج نشان داد که استفاده از مصالح بوم آورد، هم ساز با اقلیم، تداوم الگوهای فضایی سنتی، سازماندهی فضاهای تعاملی، توجه به حریم خصوصی و محرمیت و نیز مشارکت جامعه محلی در ارائه خدمات و روایتگری فرهنگی، از ارکان اصلی شکل گیری هویت اصیل در اقامتگاه های بوم گردی هستند. نتیجه گیری: الگوی نهایی پژوهش نشان می دهد که بازشناسی هویت در اقامتگاه های بوم گردی فراتر از بازآفرینی صوری عناصر سنتی، مستلزم پیوند میان معماری بومی، کیفیت تجربه فضایی و تعاملات فرهنگی-اجتماعی است. این الگو می تواند به عنوان مبنایی برای طراحی و بازآفرینی اقامتگاه های بوم گردی در جهت حفظ اصالت، تقویت حس مکان و ارتقای تجربه گردشگر مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اقامتگاه بوم گردی ، هویت ، اصالت ، میهمان نوازی ایرانی