طراحی پایدار در بافتهای فرسوده شهری با تاکید بر شهر اردستان

علاوه بر با توجه به بحران های زیست محیطی و ناپایداری توسعه شهری در قرون اخیر بازنگری در شیوه های طراحی و ساماندهی فضاهای شهری ضرورتی اجتناب ناپذیر است. توسعه شتابان و بی برنامه بسیاری از شهرها موجب تخریب بافت های تاریخی، افزایش مصرف انرژی، کاهش کیفیت زندگی و از بین رفتن تعاملات اجتماعی شده است. پژوهش حاضر با انتخاب محدوده ای از بافت تاریخی اردستان، نشان می دهد که طراحی بومی و پایدار می تواند راهکاری موثر برای مقابله با این مشکلات باشد. این طراحی با تکیه بر ظرفیت های اقلیمی و فرهنگی منطقه، حفظ هویت تاریخی و فرهنگی زمینه ارتقای کیفیت زندگی شهروندان را فراهم می آورد و با کاهش مصرف انرژی و بهره گیری از منابع تجدیدپذیر به پایداری زیست محیطی کمک می کند. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی انجام شده و داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای و بررسی میدانی گردآوری شده اند. تحلیل نتایج نشان می دهد که مداخلات شهری نباید تنها به اقدامات سطحی مانند بدنه سازی خیابان ها محدود شوند بلکه باید با رویکردی جامع و آینده نگر سازماندهی شوند؛ رویکردی که وفاداری به تاریخ، تجهیز امروزی و بازدهی اقتصادی را هم زمان دنبال کند. چنین نگرشی می تواند الگویی برای ساماندهی پایدار بافت های فرسوده در سایر شهرهای ایران نیز ارائه دهد و نشان دهد که طراحی پایدار نه یک انتخاب بلکه ضرورتی برای آینده شهرهاست.

کلیدواژه ها:

طراحی پایدار ، توسعه پایدار شهری ، بافت فرسوده اردستان ، هویت تاریخی و فرهنگی ، کیفیت زندگی ، تعاملات اجتماعی ، صرفه جویی انرژی ، سیستم های اکولوژیک