یادگیری ترکیبی (حضوری ومجازی) وچالش های آن در مدارس متوسطه اول (مطالعه موردی شهر اصفهان )

یادگیری ترکیبی به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، با تلفیق آموزش حضوری و آموزش مجازی، فرصت های تازه ای برای ارتقای کیفیت یادگیری، افزایش مشارکت دانش آموزان و توسعه مهارت های قرن بیست ویکم فراهم کرده است. گسترش فناوری های آموزشی، تجربه آموزش های مجازی در سال های اخیر و ضرورت انعطاف پذیری نظام های آموزشی موجب شده است که مدارس متوسطه اول بیش از گذشته به بهره گیری از این الگوی آموزشی توجه نشان دهند. با وجود مزایای فراوان، اجرای یادگیری ترکیبی در مدارس با چالش هایی همچون محدودیت زیرساخت های فناوری، نابرابری در دسترسی به اینترنت و تجهیزات دیجیتال، آمادگی ناکافی برخی معلمان و دانش آموزان، ضعف در طراحی محتوای الکترونیکی، دشواری ارزشیابی یادگیری، کاهش تعاملات اجتماعی و نبود سیاست های اجرایی منسجم مواجه است. پژوهش حاضر با هدف بررسی وضعیت یادگیری ترکیبی و شناسایی مهم ترین چالش های اجرای آن در مدارس متوسطه اول شهر اصفهان انجام شده است.این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و به شیوه مطالعه موردی انجام می شود. جامعه آماری پژوهش شامل مدیران، دبیران و دانش آموزان مدارس متوسطه اول شهر اصفهان است و داده ها از طریق پرسشنامه، مصاحبه نیمه ساختاریافته و بررسی اسناد آموزشی گردآوری و با بهره گیری از آمار توصیفی و تحلیل محتوای کیفی تحلیل می شوند. یافته های مورد انتظار نشان می دهد که یادگیری ترکیبی می تواند موجب افزایش انعطاف پذیری فرایند آموزش، بهبود کیفیت یادگیری، تقویت یادگیری خودراهبر و افزایش تعاملات آموزشی شود؛ اما موفقیت آن مستلزم فراهم بودن زیرساخت های فناوری، توانمندسازی معلمان، حمایت مدیران مدارس، ارتقای سواد دیجیتال دانش آموزان و مشارکت خانواده ها است. همچنین انتظار می رود چالش های فنی، مدیریتی، فرهنگی و آموزشی به عنوان مهم ترین موانع اجرای موثر این رویکرد در مدارس متوسطه اول شهر اصفهان شناسایی شوند.نتایج این پژوهش می تواند راهنمایی برای سیاست گذاران آموزشی، مدیران مدارس و برنامه ریزان در طراحی و اجرای اثربخش الگوی یادگیری ترکیبی در مدارس متوسطه اول باشد و زمینه ارتقای کیفیت آموزش در نظام تعلیم و تربیت را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، مدارس متوسطه اول ، آموزش مجازی ، چالش های آموزشی ، شهر اصفهان.