تاثیر متغیرهای محیط طبیعی ،بویژه تنوع آب وهوا، وایجاد زیرساخت های انسان ساخت ، چشم اندازهای جاذب درتوسعه پایدار بومگردی وگردشگری شالوده آمایش فضای جغرافیایی(مطالعه موردی:استانهای تهران والبرز)

توسعه پایدار بومگردی وگردشگری به عنوان یکی از کارآمدترین رویکردهای حفاظت از منابع طبیعی و ارتقای کیفیت زندگی جوامع محلی، زمانی امکان پذیر است که برنامه ریزی فضایی و آمایشی سرزمین بر پایه شناخت دقیق از زیرساخت های طبیعی و انسان ساخت صورت گیرد. زیرساخت های طبیعی شامل مجموعه ای از ظرفیت های اکولوژیک نظیر اقلیم، منابع آب، خاک، موقعیت طبیعی، توپوگرافی، پوشش گیاهی و ویژگی های زیست محیطی است که بنیان اصلی شکل گیری جاذبه های بومگردی وگردشگری را تشکیل می دهند. این عناصر، توان بالقوه هر منطقه را برای تبدیل شدن به مقصد گردشگری تعیین می کنند و میزان جذابیت محیطی، قابلیت های اکولوژیک و ظرفیت تحمل محیط را مشخص می سازند.در مقابل، زیرساخت های انسان ساخت مانند راه های ارتباطی، امکانات شهری، مبلمان شهری، اقامتگاه های استاندارد، مراکز پذیرایی، امکانات بهداشتی و چشم اندازهای طراحی شده انسانی، نقش کلیدی در بالفعل سازی این ظرفیت های طبیعی دارند. بدون وجود این زیرساخت ها، حتی زیباترین و غنی ترین منابع طبیعی نیز نمی توانند به صورت پایدار به مقصد گردشگری تبدیل شوند. بنابراین، نتیجه اصلی این چکیده آن است که توسعه پایدار بومگردی وگردشگری مستلزم ایجاد توازن علمی میان عناصر طبیعی و انسان ساخت در چارچوب اصول آمایش سرزمین است. شناخت دقیق ظرفیت های محیطی، ارزیابی توان اکولوژیک، طراحی سازگار با محیط، و آمایش فضایی زیرساخت ها، مجموعه اقداماتی هستند که می توانند توسعه گردشگری را به سمت پایداری هدایت کنند. این مطالعه تاکید دارد که تنها از طریق هم افزایی میان منابع طبیعی و زیرساخت های انسان ساخت و با رعایت اصول حفاظت اکولوژیک، می توان به یک الگوی پایدار، اقتصادی و زیست محیطی در حوزه بومگردی وگردشگری دست یافت.

کلیدواژه ها:

: بومگردی وگردشگری پایدار ، آمایش سرزمین ، زیرساخت های طبیعی ، اقلیم و منابع آب کیفیت و بافت خاک ، پوشش گیاهی وتنوع زیستی ، زیرساخت های انسان ساخت ، امکانات شهری و مبلمان شهری ، اقامتگاه بومگردی وگردشگری ، چشم اندازهای طبیعی و انسان ساخت ، ظرفیت تحمل محیطی ، توسعه پایدار گردشگری ، برنامه ریزی فضایی