گردشگری ساحلی و نقش ورزش های آبی ایمن در توسعه پایداربومگردی وگردشگری ایران

توریسم ساحلی یا گردشگری ساحلی، به نوعی از گردشگری گفته می شود که در سواحل دریاها، اقیانوس ها، دریاچه ها و حتی رودخانه ها اتفاق می افتد و شامل فعالیت هایی مانند شنا، آفتاب گرفتن، ورزش های آبی، قایق سواری و سایر تفریحات مرتبط با آب و ساحل است و یک پدیده ی رو به رشد در مقیاس جهانی که بدون شک نقش حیاتی در توسعه ی اقتصادی جهان و علی الخصوص ایران ایفا خواهد کرد. گردشگران در مناطق ساحلی و دریایی برای لذت بردن از زیبایی و منحصر به فرد بودن محیط های طبیعی و همچنین خدمات و زیرساخت های مبتنی بر خشکی به شهرهای ساحلی و مجاور به دریا جذب می شوند و در این راستا پژوهش حاضر در پی آن است به تحلیل مهم ترین موانع، مزایا، چالش ها و فرصت ها ، در گردشگری ساحلی و دریایی بپردازد. روش پژوهش توصیفی – تحلیلی می باشد. نتایج پژوهش نشان می دهد که موانع توسعه گردشگری ساحلی و دریایی شامل تاثیرات صنایع بر گردشگری، محدودیت های منابع انسانی، شبکه های حمل ونقل ضعیف، تامین مالی برای توسعه، تغییرات آب وهوایی، حکمرانی ضعیف و مزایا شامل مزایای اجتماعی - فرهنگی، زیست محیطی، تولید اشتغال و حفاظت از مناطق و چالش ها شامل: مدیریت ایمنی و ریسک، چالش های حاکمیت گردشگری ساحلی و دریایی و نهایتا فرصت هایی از قبیل رویدادهای ویژه، مسابقات ورزشی، گسترش گردشگری انبوه و فرصت های آموزش گردشگری ساحلی و دریایی می گردد.

کلیدواژه ها:

مقاله علمی ، مقاله پژوهشی _ تحلیلی ، اقتصاد آبی ، چالش ها و مزایا