مدیریت پایدار شهری با تمرکز بر انتشار گازهای گلخانه ای و مصرف انرژی

رشد جمعیت شهری و توسعه زیرساخت های حمل ونقل، مدیریت پایدار شهری را به یک اولویت تبدیل کرده است. روسازی های شهری بخش قابل توجهی از سطح شهرها را پوشش می دهند و انتخاب بین روسازی بتنی و آسفالتی تاثیر مستقیمی بر انتشار گازهای گلخانه ای و مصرف انرژی دارد. در این پژوهش با استفاده از روش ارزیابی چرخه عمر (Life Cycle Assessment, LCA)، انتشار گازهای گلخانه ای (برحسب CO₂ معادل) و مصرف انرژی (برحسب مگاژول) برای هر دو نوع روسازی در یک خیابان شهری با طول یک کیلومتر و عرض هفت متر، طی یک دوره ۵۰ ساله مقایسه شده است. محدوده مطالعه شامل مراحل تولید مصالح، اجرا، بهره برداری (با در نظر گرفتن آلبدو، مقاومت غلتشی و کربن زدایی) و پایان عمر است. نتایج نشان می دهد که در مرحله تولید، روسازی آسفالتی حدود ۳۰ درصد انتشار کمتری دارد، اما با در نظر گرفتن کل چرخه عمر و عواملی چون تاثیر آلبدو در جزایر گرمایی شهری و مقاومت غلتشی، روسازی بتنی در اقلیم های گرم و با ترافیک بالا می تواند تا ۱۸ درصد انتشار کلی کمتری نسبت به آسفالت داشته باشد. در اقلیم های سرد، تفاوت دو نوع روسازی ناچیز است. بر اساس یافته ها، تصمیم گیری برای انتخاب نوع روسازی باید با رویکرد مدیریت یکپارچه شهری و بر اساس شرایط محلی (اقلیم، ترافیک و دسترسی به مصالح) انجام شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت پایدار شهری ، ارزیابی چرخه عمر ، انتشار گازهای گلخانه ای ، مصرف انرژی ، روسازی بتنی ، روسازی آسفالتی ، ردپای کربن ، آلبدو.