تحلیل تاثیر پارامترهای هندسی تقاطع های شهری بر ایمنی عابران پیاده و ارائه مدل کاهش تصادفات با رویکرد مدیریت ایمنی معابر

تقاطع های شهری از حساس ترین بخش های شبکه معابر به شمار می روند، زیرا تلاقی جریان های مختلف ترافیکی، پیچیدگی مانور وسایل نقلیه و حضور هم زمان عابران پیاده، این فضاها را به کانون وقوع تصادفات تبدیل می کند. در میان عوامل موثر بر ایمنی، پارامترهای هندسی تقاطع مانند شعاع گوشه، عرض گذرگاه، زاویه برخورد، طول مسیر عبور عابر، وجود یا عدم وجود پناهگاه میانی، تعداد خطوط عبوری و نحوه جانمایی ورودی ها، نقش تعیین کننده ای در رفتار رانندگان و عابران دارند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل اثرگذاری این مولفه های هندسی بر ایمنی عابران پیاده و ارائه یک مدل کاهش تصادفات مبتنی بر رویکرد مدیریت ایمنی معابر تدوین شده است. در این مطالعه، با تکیه بر ادبیات پژوهش و تحلیل کیفی کمی شاخص های هندسی، رابطه میان طراحی هندسی و ریسک برخورد بررسی شده و سپس یک چارچوب مدیریتی برای کاهش خطر ارائه می شود که شامل شناسایی نقاط پرخطر، اولویت بندی مداخلات، اصلاح هندسه، آرام سازی ترافیک و بهبود دیدپذیری است. نتایج نشان می دهد که کاهش شعاع قوس گوشه، کوتاه سازی طول عبور عابر، ایجاد پناهگاه میانی، تفکیک حرکت عابر از جریان سواره و کاهش سرعت عملیاتی، می تواند به طور معناداری احتمال تصادف را کاهش دهد. مدل پیشنهادی این پژوهش می تواند به عنوان ابزاری کاربردی برای مدیران شهری و مهندسان ترافیک در ارتقای ایمنی معابر شهری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ایمنی عابر پیاده ، تقاطع شهری ، پارامترهای هندسی ، مدیریت ایمنی معابر ، کاهش تصادفات ، طراحی ایمن