ارزیابی اثر نوع قیر و مصالح سنگی بر دوام آسفالت در معابر شهری

دوام روسازی آسفالتی در معابر شهری تحت تاثیر عوامل متعددی از جمله شرایط ترافیکی، اقلیم، اجرای روسازی و به ویژه ویژگی های مخلوط آسفالتی قرار دارد. در میان این عوامل، نوع قیر و کیفیت/ویژگی های مصالح سنگی نقش تعیین کننده ای در مقاومت در برابر تغییر شکل های دائمی، ترک خوردگی، فرسایش و همچنین پدیده های پیری و افت چسبندگی دارند. در این مقاله با رویکردی کاربردی، ابتدا مبانی علمی اثر قیر و سنگدانه بر مکانیسم های زوال آسفالت تشریح می شود و سپس شاخص های دوام مانند مقاومت در برابر خستگی (Fatigue)، مقاومت در برابر شیارشدگی و روان شدن (Rutting)، مقاومت در برابر ترک پایین دما (Low-temperature cracking) و حساسیت به رطوبت/کنده شدن سنگدانه (Moisture damage) تحلیل می گردد. همچنین اثر پارامترهایی نظیر درجه نفوذپذیری و گرید قیر، ویسکوزیته و دما-وابستگی، نوع اصلاح کننده های قیر (در صورت وجود)، توزیع دانه بندی، شکل و بافت سنگدانه، مقاومت سنگدانه، درصد ریزدانه ها، و شاخص های چسبندگی مانند ارزش چسبندگی سیلان (Stripping test) و آزمایش های کشش غیرمستقیم با رطوبت مورد بحث قرار می گیرد. در نهایت، یک چارچوب پیشنهادی برای ارزیابی آزمایشگاهی و صحرایی شامل طراحی اختلاط، روش های ساخت نمونه، برنامه آزمون و نحوه تفسیر نتایج ارائه می شود تا بتوان از آن برای مقایسه انواع قیر و مصالح سنگی در پروژه های شهری استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

دوام آسفالت ، قیر تعدیل شده ، سنگدانه ، حساسیت به رطوبت ، خستگی ، شیارشدگی ، پیری قیر ، مقاومت مکانیکی