تحلیل ابعاد جنگ تحمیلی ایالات متحده آمریکا و رژیم اسرائیل علیه جمهوری اسلامی ایران با تاکید بر مولفه های جنگ در سطح نظام بین الملل، هژمونی آمریکا، قدرت سخت، قدرت نرم و رابطه دولت و جامعه

تحولات ژئوپلیتیکی خاورمیانه در دهه های اخیر نشان می دهد که الگوهای جدیدی از تقابل و منازعه در سطح نظام بین الملل شکل گرفته است که فراتر از جنگ های کلاسیک نظامی بوده و ابعاد سیاسی، اقتصادی، امنیتی و شناختی را به طور هم زمان دربر می گیرد. در این میان، جمهوری اسلامی ایران به عنوان یکی از بازیگران تاثیرگذار منطقه ای در معرض مجموعه ای از فشارها و تقابل های چندلایه از سوی ایالات متحده آمریکا و رژیم اسرائیل قرار گرفته است. هدف این پژوهش تحلیل ابعاد و مولفه های این تقابل در چارچوب مفاهیم نظری روابط بین الملل با تاکید بر ساختار نظام بین الملل، هژمونی آمریکا، کاربست قدرت سخت و قدرت نرم و همچنین نقش رابطه دولت و جامعه در مواجهه با تهدیدات خارجی است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–تحلیلی بوده و داده های آن از طریق منابع کتابخانه ای، اسناد تحلیلی و ادبیات نظری روابط بین الملل گردآوری شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که راهبردهای تقابلی آمریکا و اسرائیل علیه ایران صرفا محدود به عرصه نظامی نبوده، بلکه مجموعه ای از ابزارهای چندبعدی شامل تحریم های اقتصادی، فشارهای دیپلماتیک، عملیات اطلاعاتی، جنگ رسانه ای و اقدامات امنیتی را در قالب نوعی جنگ ترکیبی به کار گرفته اند. در سطح کلان، این تقابل را می توان در چارچوب تلاش آمریکا برای حفظ موقعیت هژمونیک خود در نظام بین الملل و مدیریت توازن قدرت در خاورمیانه تبیین کرد. همچنین نتایج نشان می دهد که میزان انسجام اجتماعی، سرمایه اجتماعی و نوع رابطه دولت و جامعه در داخل کشور نقش مهمی در افزایش تاب آوری ملی و کاهش اثرگذاری فشارهای خارجی ایفا می کند. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که ماهیت منازعات معاصر در نظام بین الملل به سمت الگوهای چندبعدی و ترکیبی حرکت کرده است و تحلیل آن ها نیازمند توجه همزمان به مولفه های ساختاری نظام بین الملل، ابزارهای قدرت سخت و نرم و متغیرهای داخلی از جمله رابطه دولت و جامعه است.