شخصیت شناسی، زبان بدن و فرهنگ های مدیریتی مذاکره گر تاب آور

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میان شخصیت شناسی، زبان بدن و فرهنگ های مدیریتی در شکل گیری مذاکره گر تاب آور انجام شده است. در دنیای پیچیده و پرشتاب امروز، مذاکره به عنوان یکی از مهارت های کلیدی در عرصه های فردی، سازمانی و بین المللی مطرح است و موفقیت در آن مستلزم ترکیبی از توانمندی های شناختی، رفتاری و فرهنگی است. این مقاله با بهره گیری از رویکردی میان رشته ای، به تبیین نقش صفات شخصیتی در انتخاب سبک های مذاکره، کارکرد زبان بدن به عنوان کانال ارتباطی غیرکلامی و تاثیر فرهنگ های مدیریتی بر فرایند و پیامدهای مذاکره می پردازد و در نهایت مفهوم مذاکره گر تاب آور را به عنوان مدلی ترکیبی از این سه حوزه معرفی می کند. یافته های پژوهش نشان می دهد که مذاکره گران دارای ویژگی های شخصیتی نظیر برون گرایی، انعطاف پذیری و وجدان گرایی، توانایی بیشتری در درک و به کارگیری موثر زبان بدن دارند و در عین حال، آشنایی با فرهنگ های مدیریتی مختلف، آنان را در انطباق با شرایط متنوع مذاکره و مدیریت تنش های روانی و محیطی یاری می رساند. تاب آوری در مذاکره نه تنها به معنای مقاومت در برابر فشارهای روانی و عاطفی است، بلکه به عنوان ظرفیتی برای یادگیری از تجربیات ناموفق و تبدیل چالش ها به فرصت های جدید تعریف می شود. نتایج این پژوهش می تواند برای مدیران، مذاکره کنندگان حرفه ای، پژوهشگران حوزه رفتار سازمانی و نیز طراحان دوره های آموزشی مهارت های ارتباطی و مذاکره کاربرد داشته باشد و زمینه ساز توسعه مدل های جامع تر برای ارزیابی و پرورش مذاکره گران تاب آور در سطوح مختلف سازمانی و ملی گردد.

کلیدواژه ها:

شخصیت شناسی ، زبان بدن ، فرهنگ مدیریتی ، مذاکره ، تاب آوری