تربیت فرزندان در سیره اهلبیت(ع) تحلیل برپایه پارادایم تربیت توحیدی

تربیت فرزندان از مهم ترین رسالت های خانواده و بنیادی ترین مسائل نظام تربیتی اسلام به شمار می آید. سیره اهل بیت(ع) به عنوان الگوی جامع سبک زندگی اسلامی، مجموعه ای منسجم از مبانی، اصول و روش های تربیتی را ارائه می دهد که می تواند پاسخگوی بسیاری از نیازهای تربیتی عصر حاضر باشد. پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی و با تکیه بر پارادایم «تربیت توحیدی» به بررسی مبانی و شیوه های تربیت فرزند در سیره اهل بیت(ع) پرداخته است. در این پژوهش، مفاهیمی همچون فطرت الهی، کرامت ذاتی انسان، مسئولیت والدین، محبت، الگوسازی، مرحله بندی رشد و مسئولیت پذیری فرزند بر اساس آیات، روایات و منابع معتبر اسلامی تحلیل شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که نظام تربیتی اهل بیت(ع) بر محور توحید استوار بوده و تمامی ابعاد تربیت، از شناخت و ایمان تا رفتار و روابط اجتماعی، در جهت دستیابی انسان به قرب الهی سامان می یابد. همچنین، توجه به اقتضائات سنی کودک، تکریم شخصیت او، ایجاد پیوند عاطفی، آموزش تدریجی ارزش های دینی و واگذاری مسئولیت متناسب با توانایی های فرزند از مهم ترین ویژگی های این نظام تربیتی است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که اصول تربیتی برگرفته از سیره اهل بیت(ع)، افزون بر پشتوانه عمیق دینی، با بسیاری از یافته های معتبر علوم تربیتی معاصر نیز هم خوانی داشته و قابلیت کاربرد در نظام تربیت خانواده و آموزش وپرورش امروز را داراست.

کلیدواژه ها:

تربیت توحیدی ، سیره اهل بیت(ع) ، تربیت اسلامی ، فطرت ، کرامت انسانی ، خانواده ، الگوسازی ، رشد کودک