بهبود تحمل پریشانی بیماران مبتلا به پرفشاری خون با بهره گیری از روان درمانی پویشی کوتاه مدت فشرده

پرفشاری خون یکی از شایع ترین بیماری های مزمن غیرواگیر و از مهم ترین عوامل خطر بیماری های قلبی–عروقی محسوب می شود که کنترل موثر آن مستلزم توجه هم زمان به عوامل زیستی، روان شناختی و اجتماعی است. در سال های اخیر، نقش متغیرهای روان شناختی، به ویژه تحمل پریشانی، در سازگاری بیماران با بیماری های مزمن مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. تحمل پریشانی به توانایی فرد در تجربه و مدیریت هیجان ها و موقعیت های ناخوشایند بدون استفاده از راهبردهای ناسازگار اشاره دارد و کاهش آن می تواند با افزایش استرس، کاهش پایبندی به درمان و افت کیفیت زندگی همراه باشد. از سوی دیگر، مداخلات هیجان محور با تاکید بر شناسایی، پردازش و تنظیم هیجان های بنیادی، به عنوان یکی از رویکردهای موثر در روان شناسی سلامت شناخته می شوند. مقاله حاضر با هدف بررسی جایگاه مداخلات هیجان محور در ارتقای تحمل پریشانی بیماران مبتلا به پرفشاری خون تدوین شده است. این مقاله به صورت استخراجی از یک پژوهش دانشگاهی نگاشته شده و با مرور مبانی نظری و شواهد پژوهشی، ظرفیت این مداخلات را در بهبود سازگاری روان شناختی بیماران تبیین می کند. یافته های کلی نشان می دهد که مداخلات هیجان محور می توانند با کاهش اجتناب هیجانی، افزایش آگاهی هیجانی و تقویت راهبردهای سازگارانه مقابله، تحمل پریشانی بیماران را بهبود بخشیده و در کنار درمان های پزشکی، به ارتقای کیفیت زندگی و افزایش مشارکت آنان در فرایند درمان کمک کنند. بر این اساس، استفاده از این مداخلات در مراکز خدمات جامع سلامت می تواند به عنوان بخشی از برنامه های جامع مدیریت بیماری های مزمن مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تحمل پریشانی ، پرفشاری خون ، روان درمانی پویشی کوتاه مدت فشرده