ارائه الگوی معماری برای طراحی واحدهای مسکونی قابل تطبیق با تغییرات چرخه زندگی خانواده؛ رویکردی در جهت افزایش انعطاف پذیری، پایداری و کیفیت سکونت

یکی از چالش های مهم معماری مسکن معاصر، ناتوانی بسیاری از واحدهای مسکونی در پاسخگویی به نیازهای متغیر خانواده در طول زمان است. تغییراتی مانند ازدواج، تولد فرزند، رشد کودکان، گسترش دورکاری، کاهش تعداد اعضای خانواده و سالمندی، نیازهای فضایی جدیدی ایجاد می کنند که در طراحی های متداول کمتر مورد توجه قرار گرفته اند. در نتیجه، ساکنان ناچار به بازسازی های پرهزینه، تغییر کاربری فضاها یا حتی جابه جایی محل سکونت می شوند.هدف این پژوهش، ارائه یک الگوی معماری برای طراحی واحدهای مسکونی انعطاف پذیر و قابل تطبیق با چرخه زندگی خانواده است. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و با روش توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مرور منابع علمی و تحلیل مفاهیم معماری انعطاف پذیر انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که بهره گیری از طراحی ماژولار، فضاهای چندمنظوره، دیوارهای غیرباربر، زیرساخت های قابل توسعه و پیش بینی سناریوهای مختلف زندگی، می تواند عمر عملکردی ساختمان را افزایش داده و هزینه های آتی را کاهش دهد

کلیدواژه ها:

معماری مسکن ، انعطاف پذیری ، چرخه زندگی خانواده ، طراحی پایدار ، مسکن تطبیق پذیر ، معماری داخلی