ارزیابی کیفیت و وزن دهی منابع تامین انرژی تجدیدپذیر در ساختمانهای کشاورزی با رویکرد بازار محور

گذار به سمت ساختمانهای با تراز انرژی خالص صفر در بخش کشاورزی مستلزم استفاده از راهکارهایی فراتر از تولید صرف انرژی در محل است. در بسیاری از کاربردهای کشاورزی از جمله مرغداریها، گلخانه ها، سردخانه ها و مزارع آبزی پروری، الگوی مصرف انرژی پیوسته و حساس بوده و اتکای کامل به سامانه های تولید در محل به تنهایی پاسخگوی نیازهای فنی و اقتصادی نیست. از این رو، ترکیب منابع مختلف تامین انرژی تجدیدپذیر شامل تولید در محل، قرارداد خرید برق تجدیدپذیر و گواهی های انرژی تجدیدپذیر، می تواند به عنوان یک راهبرد بازار محور برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای مورد توجه قرار گیرد. با این حال همه این ابزارها از نظر کیفیت زیست محیطی و اثر واقعی بر کاهش انتشار یکسان نیستند. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی کیفیت منابع تامین انرژی تجدیدپذیر و تعیین وزن بهینه آنها چارچوبی مبتنی بر پنج معیار اصلی شامل کاهش واقعی انتشار، اضافیت، ردیابی، تطابق زمانی و نزدیکی جغرافیایی ارائه می کند. در این چارچوب از وزن دهی آنتروپی شانون برای تعیین اهمیت نسبی معیارها استفاده شده و یک مدل بهینه سازی برای انتخاب ترکیب مطلوب منابع توسعه داده شده است. نتایج مثال عددی نشان می دهد که رویکرد پیشنهادی می تواند به کاهش معنادار انتشار و بهبود کیفیت تصمیم گیری در طراحی سامانه های انرژی ساختمان های کشاورزی منجر شود. این یافته ها نشان می دهند که ارزیابی صرفا کمی انرژی تجدیدپذیر کافی نیست و باید کیفیت منبع نیز در تحلیل های کربن زدایی لحاظ شود.

کلیدواژه ها:

انرژی تجدیدپذیر ، ساختمانهای کشاورزی ، ارزیابی کیفیت انرژی ، قرارداد خرید برق (PPA) ، گواهی انرژی تجدیدپذیر (REC) ، تولید در محل ، کاهش انتشار کربن ، چارچوب AMNZEI ، تصمیم گیری چند معیاره ، گذار انرژی