نقش استانداردهای ۱۴۰۶۷ ISO و ۱۴۰۶۴ ISO در اندازه گیری و کاهش ردپای کربن در صنایع غذایی و کشاورزی

افزایش نگرانی های جهانی درباره تغییرات اقلیمی صنایع غذایی و کشاورزی را به عنوان یکی از بخش های پرکربن اقتصاد جهانی در کانون توجه سیاست گذاران محققان و مصرف کنندگان قرار داده است. طبق گزارش (۲۰۲۲) IPCC، زنجیره تامین غذا حدود یک سوم کل انتشار گازهای گلخانه ای بشر را تشکیل می دهد و با رشد جمعیت و افزایش تقاضای جهانی برای محصولات غذایی فرآوری شده این سهم در حال افزایش است. در چنین شرایطی اندازه گیری دقیق، گزارش دهی شفاف و مدیریت هدفمند انتشار گازهای گلخانه ای به یک ضرورت راهبردی برای صنایع غذایی و کشاورزی تبدیل شده است. استانداردهای بین المللی ۱۴۰۶۴ ISO و ۱۴۰۶۷ ISO به ترتیب چارچوب هایی جامع برای محاسبه و گزارش دهی انتشار گازهای گلخانه ای در سطح سازمان و محصول ارائه می دهند و از مهم ترین ابزارهای بین المللی برای استقرار نظام مدیریت کربن محسوب می شوند. این پژوهش با رویکرد مبتنی بر مرور نظام مند مطالعات علمی، گزارش های بین المللی (OECD، UNEP، IEA، FAO) و تحلیل مطالعات موردی صنایع غذایی به بررسی نقش این دو استاندارد در کاهش ردپای کربن می پردازد. یافته ها نشان می دهد استقرار هم زمان این دو استاندارد موجب افزایش دقت محاسبات، کربن شناسی نقاط پرانتشار (Hotspots)، کاهش ناکارآمدی های انرژی، بهینه سازی فرآیندهای پس از برداشت و بهبود تصمیم سازی راهبردی می شود. نتایج همچنین حاکی از آن است که سازمان هایی که از ۱۴۰۶۴ ISO استفاده کرده اند طی سه سال نخست به طور متوسط ۱۵ تا ۲۵ درصد کاهش انتشار ثبت کرده اند. همچنین به کارگیری ۱۴۰۶۷ ISO در صنایع غذایی صادرات محور باعث افزایش رقابت پذیری محصولات در بازارهای اروپایی و آسیایی شده است. این مقاله نشان می دهد استانداردسازی محاسبه ردپای کربن نه تنها ابزاری برای کاهش انتشار بلکه عاملی کلیدی در توسعه پایدار، مدیریت انرژی و تطبیق با الزامات محیط زیستی جهانی است.

کلیدواژه ها:

ردپای ، کربن ، ۱۴۰۶۷ ISO ، ۱۴۰۶۴ ISO ، صنایع غذایی ، کشاورزی ، مدیریت کربن