تاثیر الگوهای کشت مخلوط بر خصوصیات زراعی و عملکرد دانه ارقام گندم

هدف این پژوهش با هدف بررسی تاثیر آرایش های کشت مخلوط افزایشی و جایگزینی بر عملکرد و اجزای عملکرد دانه دو رقم گندم سیروان و گاسکوژن در مزرعه آموزشی - پژوهشی دانشگاه تهران (کرج) در سال زراعی ۹۵-۹۴ انجام شد. روش تیمارها شامل کشت خالص (شاهد) هر دو رقم و همچنین آرایش های مختلف کشت مخلوط ردیفی و در هم در دو مدل افزایشی و جایگزینی با نسبت های متفاوت ترکیب بذر بودند. صفات مورد ارزیابی شامل عملکرد دانه در واحد سطح، اجزای عملکرد شامل تعداد سنبله، تعداد دانه در سنبله و سنبلچه و وزن هزار دانه، ارتفاع بوته و صفات کیفی درصد پروتئین خام و خاکستر بود. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که عملکرد دانه رقم سیروان در تیمار کشت مخلوط ردیفی افزایشی با نسبت ۸۰٪ سیروان: ۴۰٪ گاسکوژن، از سایر تیمارها بیشتر بود. کشت خالص در مقایسه با آرایش های کشت مخلوط برتری معناداری نداشت. پارامترهای ارزیابی کشت مخلوط از جمله نسبت برابری زمین (LER) و ضریب نسبی تراکم (RCC) در تیمار کشت مخلوط ردیفی افزایشی (۸۰ سیروان: ۴۰ گاسکوژن) برتری این روش کشت بر کشت خالص را تایید کردند. نتیجه گیری: آرایش کشت مخلوط ردیفی افزایشی به ویژه ترکیب ۸۰ سیروان و ۴۰٪ گاسکوژن به عنوان بهترین روش برای دستیابی به حداکثر عملکرد دانه در بین تیمارهای مورد بررسی شناخته شد و اهمیت استفاده از روش های کشت مخلوط در مدیریت زراعی این ارقام را نشان می دهد.

کلیدواژه ها:

آرایش افزایشی ، آرایش جایگزینی ، گندم ، عملکرد دانه