سنت گرایی در شهرسازی معاصر ایران و رهیافتی برای شهر اسلامی

گفتمان سنت و تجدد، یکی از مباحث محوری و پرچالش در عرصه شهرسازی معاصر ایران به شمار می رود. شهرهای تاریخی ایران که واجد لایه های عمیق هویتی هستند، عرصه عینی تقابل و تداخل این دو پارادایم می باشند. این مقاله با هدف واکاوی مبانی نظری مکتب سنت گرایی و سنجش میزان کارایی آن در فرآیند تحقق شهرسازی معاصر با هویت ایرانی-اسلامی تدوین شده است. روش تحقیق، تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات اسنادی است. یافته ها نشان می دهد که سنت گرایی فلسفی با نقد بنیادین خود بر مدرنیته و مفاهیمی چون «تقدس زدایی از فضای شهر»، در مقام نظریه پردازی و آسیب شناسی بسیار اثرگذار بوده است. اما در مقام عمل و ارائه الگوهای عملیاتی برای شهرسازی معاصر، به دلیل رویکردهای انتزاعی، تاریخ گرا و انقطاع از زبان کاربردی روز، با ناکامی هایی مواجه شده است. این مقاله در پی ارائه رهیافتی اصول گراست که با استخراج مولفه های کلیدی سنت گرایی و ترجمه آن به اصول عملیاتی در قالب یک مدل مفهومی، راهی برای تلفیق خلاقانه حکمت سنتی با مقتضیات شهر معاصر می گشاید.

کلیدواژه ها:

سنت گرایی ، شهرسازی معاصر ، هویت شهری ، شهر اسلامی ، مدرنیته