تحلیل ساختار کالبدی-فضایی بافت تاریخی در راستای ارتقاء آسایش اقلیمی: مطالعه ای تطبیقی بر الگوهای بومی سازگار با اقلیم (نمونه موردی بافت تاریخی شیراز)

تحولات کالبدی-فضایی شهرها در بستر تاریخی، حاصل تعامل پیچیده ای میان فرهنگ، اقلیم، و نیروهای اجتماعی-اقتصادی است. فرم های شهری در اقلیم های مختلف، شرایط زیستی متفاوتی را برای ساکنان فراهم می کنند و در گذر زمان، تحت تاثیر سنت های محلی، ارزش های فرهنگی، و ملاحظات مدیریتی شکل گرفته اند. در این مقاله، با رویکردی تحلیلی، ساختار کالبدی-فضایی بافت های تاریخی شهری از منظر آسایش اقلیمی بررسی می شود. هدف، شناسایی الگوهای بومی سازگار با اقلیم و بررسی نقش آن ها در ارتقاء کیفیت زندگی شهری و تحمل تغییرات اقلیمی است. با مرور ادبیات نظری، تحلیل نمونه های تاریخی و بررسی شاخص های آسایش اقلیمی در فضاهای باز شهری، نشان داده می شود که طراحی اقلیم محور در بافت های تاریخی نه تنها به حفظ هویت و زیبایی شناسی کمک می کند، بلکه بستری برای توسعه پایدار و مشارکت پذیر شهری فراهم می سازد. با توجه به مطالعات صورت گرفته در این پژوهش در محدوده بافت تاریخی شیراز یافته ها بر ضرورت تلفیق دانش اقلیمی با برنامه ریزی شهری و بازآفرینی بافت های تاریخی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

تحلیل کالبدی-فضایی بافت تاریخی ، آسایش اقلیمی ، نرم افزار Envimet