تبیین نقش معماری سبز در بهبود کیفیت محیط های آموزشی مهدکودک و تاثیر آن بر تقویت تعاملات اجتماعی و رشد خلاقیت کودکان

معماری سبز به عنوان یکی از رویکردهای نوین در طراحی فضاهای آموزشی، نقش مهمی در ارتقای کیفیت محیط و بهبود تجربه زیستی کاربران، به ویژه کودکان، ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش مولفه های معماری سبز در ارتقای کیفیت محیط های آموزشی مهدکودک و تاثیر آن بر تقویت تعاملات اجتماعی و رشد خلاقیت کودکان انجام شده است. این پژوهش با رویکردی توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و اسنادی، به بررسی رابطه میان کیفیت های محیطی حاصل از معماری سبز، نظیر نور طبیعی، تهویه مناسب، استفاده از عناصر طبیعی، انعطاف پذیری فضایی و مقیاس انسانی، با ابعاد مختلف رشد اجتماعی و خلاقانه کودکان می پردازد. یافته های نظری نشان می دهد که طراحی مهدکودک بر پایه اصول معماری سبز، از طریق افزایش کیفیت روانی و زیست محیطی فضا، ایجاد فرصت های متنوع برای بازی، تعامل، کشف و تجربه، می تواند به ارتقای مهارت های اجتماعی، تقویت حس تعلق، افزایش مشارکت گروهی و شکوفایی خلاقیت کودکان منجر شود. در نهایت، نتایج این پژوهش بر ضرورت توجه به معماری سبز به عنوان یکی از مولفه های اثرگذار در طراحی محیط های آموزشی کودک محور تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

معماری سبز ، مهدکودک ، کیفیت محیط آموزشی ، تعاملات اجتماعی ، خلاقیت کودکان ، طراحی پایدار