تبیین نقش پوسته های پلیمری ETFE در سبک سازی سازه ای و تحقق پایداری اکوتک در معماری مدرن

با گسترش چالش های بحران انرژی و تغییرات اقلیمی، گذار به سمت معماری اکوتک و بهینه سازی جرم فیزیکی بناها به اولویتی اساسی در طراحی معماری مدرن تبدیل شده است. فناوری ورق ها و بالشتک های پلیمری اتیلن تترافلوئورواتیلن (ETFE) به عنوان یکی از پیشرفته ترین دستاوردهای مهندسی نما، امکان دستیابی به پوسته های فوق سبک، منعطف و پاسخگو به شرایط محیطی را فراهم کرده است. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و بررسی عمیق ۵ نمونه موردی پیشگام در معماری جهان، به تحلیل نقش چندگانه ETFE در سبک سازی سازه ای و تحقق پایداری اکوتک می پردازد. مبانی نظری این تحقیق با تکیه بر ادبیات توسعه یافته در این حوزه، از جمله پژوهش های پیشین بر پتانسیل های پایدار این متریال (نواده شهلا، ۱۳۹۳) شکل گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهند که ETFE علاوه بر کاهش وزن مرده پوسته تا بیش از ۹۰% نسبت به شیشه های سنتی دوجداره (Chilton & Tang, ۲۰۱۷)، زنجیره ای از بهینه سازی های سازه ای (کاهش مقاطع فولادی، فونداسیون سبک تر و پایداری لرزه ای برتر) را در پروژه های بزرگ مقیاس رقم می زند. همچنین، ویژگی هایی نظیر عبور بهینه طیف های نوری از جمله اشعه فرابنفش (Robinson-Gayle et al., ۲۰۰۱)، خودتمیزشوندگی اقلیمی، قابلیت بازیافت کامل (۱۰۰%) (Monticelli, ۲۰۲۲)، و ظرفیت تنظیم حرارتی پویا از طریق سیستم های چندلایه پنوماتیک (Poirot et al., ۲۰۲۱)، این متریال را به مانیفستی عینی از معماری اکوتک تبدیل کرده است.

کلیدواژه ها:

غشای ETFE ، سبک سازی سازه ای ، معماری اکوتک ، ویژگی های متریال ، روش نصب و اجرا ، بالشتک های پنوماتیک