معماری فراتر از ماده: تحلیل تجربه فضایی انسان در محیط های متاورس (در راستای تکمیل پروژه ملی ایران ورس-اولین متاورس ایران)

در بستر تحولات سریع فناوری و ظهور متاورس به عنوان یک فضای دیجیتال گسترده، مفهوم معماری نیز متحول شده و از محدودیت های فیزیکی و کالبدی فراتر رفته است. معماری در این فضاها نه تنها باید ظرفیت های جدید طراحی فضای دیجیتال را درک و بکار گیرد، بلکه باید با فضای فیزیکی سنتی در تعامل متقابل قرار گیرد تا تجربه فضایی انسان به صورت همه جانبه و یکپارچه توسعه یابد. بر همین اساس این پژوهش کیفی بر آن است تا با روش سناریونویسی به بررسی تجربه فضایی کاربران در محیط های متاورس و ارائه راهکارهایی جهت بهبود آن بپردازد. یافته های پژوهش اذعان می دارد که مرزهای سنتی بین دنیای واقعی و دیجیتال در حال محو شدن است. شهرهای سایبر-متاورسی نمونه ای از این ادغام هستند که در آن خدمات، تعاملات و تجربیات در هر دو بستر جریان یافته و هویت فضایی ترکیبی جدیدی شکل می گیرد. همچنین نوآوری های طراحی در متاورس به صورت دوسویه بر معماری فیزیکی تاثیر می گذارند. از یک سو، عناصر و مفاهیم دیجیتال به فضاهای واقعی منتقل می شوند و از سوی دیگر، تجربیات و نیازهای محیط فیزیکی، طراحی فضای دیجیتال را شکل می دهند. در نهایت راهکارهای کاربردی از جمله تدوین چارچوب نظری جهت ایجاد ارتباط بین معماری دیجیتال، تجربه فضایی انسان و فناوری های متاورس، ایجاد ابزارهای دیجیتال برای تحلیل و اندازه گیری تجربه فضایی کاربران در محیط های متاورس، بازتعریف مفاهیم کلیدی معماری مانند مقیاس، تناسبات، نور، بافت و مصالح در محیط متاورس و... جهت توسعه معماری متاورس ارائه گردید.

کلیدواژه ها:

تجربه فضایی ، ادراک ، محیط متاورس ، محیط دیجیتال