تدوین چارچوب طراحی مجموعه های گردشگری زمستانی تاب آور در اقلیم سرد اردبیل از منظر معماری و رفتار اجتماعی

این مقاله به بررسی و تدوین چارچوب مفهومی برای طراحی مجموعه های گردشگری در اقلیم سرد (با تمرکز بر استان اردبیل) می پردازد. تمرکز اصلی بر ادغام مفاهیم پایداری کالبدی با تاب آوری اجتماعی است؛ حوزه ای که در معماری بومی ایران کمتر مورد توجه قرار گرفته است. اقلیم سرد اردبیل، با ویژگی هایی نظیر بارش سنگین برف، دمای پایین و وزش باد، چالش های منحصر به فردی را برای زیرساخت های گردشگری ایجاد می کند که نیازمند رویکردهایی فراتر از صرفا بهینه سازی انرژی هستند. از طریق مرور نظام مند ادبیات در حوزه های معماری اقلیم سرد، روانشناسی محیطی و جامعه شناسی گردشگری، عوامل کلیدی موثر بر توانایی جامعه گردشگری (شامل میزبانان و مهمانان) برای بازیابی و انطباق با شرایط سخت اقلیمی شناسایی می شوند. نتایج نشان می دهند که طراحی فضاهای تعاملی انعطاف پذیر، استفاده استراتژیک از مصالح بومی مقاوم، و تقویت مولفه های اصلی چارچوب پیشنهادی هستند. در نهایت، حس تعلق مکانی یک مدل مفهومی جامع ارائه می شود که راهبردهای طراحی را برای مهندسان، طراحان و سیاستگذاران گردشگری در مناطق سردسیر تسهیل می کند و بر چرخه انطباق پذیری و یادگیری تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

معماری اقلیم سرد ، تاب آوری اجتماعی ، گردشگری زمستانی ، اردبیل ، طراحی مجموعه ، توسعه پایدار