مطالعه تطبیقی فرآیند طراحی معماری سنتی و مدرن براساس نسبت فرهنگ و منزلت انسان

در طول تاریخ، معماری به عنوان بازتابی از فرهنگ، باورها و تلقی انسان از خویشتن، نقش اساسی در شکل دهی به محیط زیست انسانی ایفا کرده است. با ورود مدرنیته و دگرگونی ارزش های فرهنگی، شکافی میان نگرش سنتی انسان محور و معماری مدرن فن محور پدید آمد. معماری فرهنگ ساز و زاده ی فرهنگ است و «هویت،» مجموعه ایی از صفات و مشخصاتی است که باعث «تشخص» فرد یا اجتماع از افراد و جوامع دیگرمی شود، می توان ابراز داشت که براساس رویکرد شهرسازی انسانگرا، ساختمان های بلند به مثابه ساختاری کالبدی باید به گونه ای طراحی شوند که منعکس کننده روابط اجتماعی- فرهنگی در شهرها باشند و در عین حال بر مبنای این روابط «هویت» یابند. سوال این است که چگونه می توان روح معنویت را با محوریت بخشیدن به هویت و کرامت ذاتی انسان، در فرآیند معماری مدرن متجلی ساخت؟ این پژوهش، تعارض بنیادینی را که از رویارویی میان معماری سنتی و واقعیت کالبدی تحمیل شده توسط ساختار عمودی معماری مدرن نشات می گیرد، مورد پرسش قرار می دهد. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی، از نوع مقایسه ای بوده و برای گردآوری اطلاعات، از شیوه کتابخانه ای استفاده گردیده است.

کلیدواژه ها:

ناهمخوانی کالبدی ، هویت اجتماعی ، تعارض ، ساختار عمودی ، حیاط