نقش معماری بومی در تحقق ساخت وساز پایدار؛ پیوند میان سنت و فناوری های نوین در ایران، (مورد مطالعاتی شهر اصفهان و یزد)

در دهه های اخیر، ضرورت دستیابی به الگوهای ساخت وساز پایدار به عنوان یکی از اهداف کلیدی توسعه ی معماری معاصر مطرح شده است. با این حال، غلبه ی فناوری های نوین بر روند طراحی و ساخت، موجب فاصله گرفتن معماران از دانش انباشته ی بومی شده است. مسئله ی اصلی پژوهش حاضر بررسی این پرسش است که چگونه می توان از اصول معماری بومی ایران، در تعامل با فناوری های نوین، برای تحقق معماری پایدار بهره گرفت. هدف تحقیق، شناسایی ظرفیت های سازگاری معماری سنتی با ابزارها و مصالح نو، به منظور ارائه ی چارچوبی هم افزا میان سنت و تکنولوژی است. روش پژوهش کیفی و بر پایه ی تحلیل تطبیقی و استنتاجی انجام شده است؛ بدین منظور، نمونه هایی از معماری بومی مناطق گرم و خشک ایران مانند یزد و اصفهان مورد تحلیل قرار گرفت و سپس نسبت آن ها با راهکارهای فناوری نوین در حوزه ی مصالح هوشمند، سازه های سبک و طراحی پارامتریک بررسی شد. نتایج نشان می دهد که اصولی چون هماهنگی اقلیمی، استفاده از مصالح محلی، سازمان فضایی متناسب با رفتار زیست محیطی و تداوم فرهنگی فضا، قابلیت بازتولید در بستر تکنولوژی های معاصر را دارند. این هم نشینی نه تنها موجب بهینه سازی مصرف انرژی و کاهش اثرات زیست محیطی می شود، بلکه موجب احیای هویت معماری ایرانی در قالبی نوین می گردد. در نتیجه، پیوند میان سنت و فناوری به عنوان راهبردی کلیدی برای آینده ی معماری پایدار ایران پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، پایداری ، فناوری های نوین ، سنت ، طراحی اقلیمی ، معماری ایران