هم افزایی تاب آوری سازه ای و طراحی معماری رویکردی کل نگر به حفاظت در برابر آتش در ساختمان های مدرن

ایمنی در برابر آتش در ساختمان های معاصر دیگر صرفا یک مسئله فنی محدود به استفاده از پوشش های مقاوم یا رعایت الزامات آیین نامه ای نیست، بلکه به موضوعی میان رشته ای تبدیل شده است که در آن تصمیمات معماری، انتخاب مصالح، سازماندهی فضایی و رفتار سازه ای، همگی به صورت همزمان در شکل گیری سطح ایمنی نقش دارند. گسست میان طراحی معماری و مهندسی حریق در مراحل اولیه، می تواند به افزایش آسیب پذیری ساختمان و کاهش کیفیت فضایی منجر شود. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی– توصیفی و با تمرکز بر ادغام طراحی عملکردی (PBD)، به بررسی نقش مورفولوژی معماری و مصالح هوشمند در بهبود تاب آوری کالبدی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که ترکیب هوشمندانه فرم (مانند استفاده از اثر دودکشی در آتریوم ها) با فناوری های نانو - پوشش، می تواند نیاز به لایه های محافظ قطور را تا ۳۰٪ کاهش داده و همزمان پایداری سازه را در سناریوهای واقعی حریق تضمین کند. این پژوهش تاکید دارد که حفاظت در برابر آتش باید نه به عنوان یک لایه الحاقی، بلکه به عنوان بخشی از منطق فرم ساز در معماری در نظر گرفته شود.

کلیدواژه ها:

ایمنی حریق ، طراحی عملکردی (PBD) ، فرم معماری ، تاب آوری سازه ای ، مصالح هوشمند ، نانو - پوشش های منبسط شونده