حکمرانی الگوریتمی و تحول قدرت نرم در دیپلماسی دیجیتال

دولت ها در عین حال وابستگی دولتها به زیرساخت های تحت کنترل شرکت های فناوری فراملی نوعی عدم تقارن در اعمال قدرت نرم ایجاد کرده است؛ به گونه ای که بخشی از ظرفیت اثرگذاری فرهنگی و سیاسی دولتها به منطق تجاری و الگوریتمی پلتفرم ها وابسته شده است. نتایج نشان می دهد کشورهایی که قادر به توسعه زیرساخت های بومی دیجیتال و چارچوب های تنظیم گری هوش مصنوعی هستند از استقلال و اثر بخشی بیشتری در دیپلماسی دیجیتال برخوردارند. همچنین مشخص شد که استفاده شفاف، اخلاق محور و مبتنی بر اعتماد از هوش مصنوعی می تواند مشروعیت و جذابیت بین المللی کشورها را تقویت کند، در حالی که سوءاستفاده از داده ها یا بهره گیری از تکنیک های دستکاری اطلاعاتی موجب تضعیف اعتبار و کاهش قدرت نرم می شود. مقاله حاضر نتیجه می گیرد که آینده قدرت نرم به توانایی دولتها در مدیریت و تنظیم الگوریتم ها، بهره برداری مسئولانه از هوش مصنوعی و تلفیق فناوری با ارزش های سیاسی و فرهنگی بستگی دارد. این تحول نیازمند بازاندیشی نظری در روابط بین الملل و تطبیق مفاهیم کلاسیک با منطق داده محور عصر دیجیتال است.

کلیدواژه ها:

حکمرانی الگوریتمی ، دیپلماسی دیجیتال ، قدرت نرم ، هوش مصنوعی