بررسی موانع دسترسی به ابزارهای هوش مصنوعی در آموزش زبان انگلیسی در مدارس ایران

رشد سریع فن آوری های هوش مصنوعی فرصت های تازه ای برای بهبود کیفیت آموزش زبان انگلیسی فراهم کرده است؛ با این حال، دسترسی و به کارگیری این ابزارها در ایران با چالش های قابل توجهی روبه روست. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تبیین موانع اصلی دسترسی به ابزارهای هوش مصنوعی در آموزش زبان انگلیسی در ایران و ارائه راهکارهایی برای رفع آن به بررسی پنج دسته شامل موانع سیاسی، اقتصادی، فنی، آموزشی و فرهنگی می پردازد. در بعد سیاسی محدودیت های اینترنتی، نبود سیاست گذاری منسجم و نگرانی های مرتبط با حریم خصوصی دسترسی گسترده را محدود می کند. در بخش اقتصادی مسائلی همچون هزینه بالای اشتراک ابزارها، محدودیت های پرداخت بین المللی و نابرابری دسترسی دیجیتال نقش موثری در ایجاد شکاف میان زبان آموزان دارند. در حوزه آموزشی نبود آموزش حرفه ای برای معلمان، کمبود منابع بومی سازی شده و فقدان چارچوب های برنامه درسی مبتنی بر هوش مصنوعی مانع بهره گیری موثر از این ابزارها می شود. موانع فنی نیز مواردی چون محدودیت دسترسی به ابزارهای هوش مصنوعی، ضعف در زیرساخت های شبکه و پهنای باند، فقدان تجهیزات سخت افزاری، کمبود پلتفرم های بومی تخصصی را شامل می شود. موانع فرهنگی نیز شامل مقاومت در برابر فن آوری، بی اعتمادی نسبت به خروجی های هوش مصنوعی و تفاوت های نسلی در استفاده از ابزارهای دیجیتال است. در پایان پژوهش با ارائه مجموعه ای از راهکارها نشان می دهد که بهبود دسترسی و به کارگیری هوش مصنوعی در آموزش زبان انگلیسی نیازمند رویکردی چندبعدی، سیاست گذاری هوشمندانه و تقویت زیرساخت های آموزشی و فرهنگی است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، موانع دسترسی ، آموزش زبان انگلیسی ، شکاف دیجیتال