از مصرف کنندگی غیر فعال تا فاعلیت: الگوریتمیک مهندسی پرامپت به عنوان کاتالیزور استقلال یادگیرنده در عصر هوش مصنوعی

ظهور مدل های زبانی بزرگ LLM، پارادایم آموزش زبان را از رویکرد ابزار محور (Computer-Assisted Language Learning) به سمت رویکرد تعاملی هوشمند (AI-Assisted Language Learning) سوق داده است. این مقاله با هدف بررسی نقش مهندسی پرامپت (Prompt Engineering) به عنوان یک مهارت فناوری آموزشی در ارتقای استقلال یادگیرنده (Learner Autonomy) تدوین شده است. استدلال محوری مقاله این است که برخلاف تصور رایج مبنی بر ایجاد وابستگی به ماشین، آموزش استراتژی های پرامپت نویسی به دانشجویان با انتقال نقش «تسهیل گر» از معلم به هوش مصنوعی، خودتنظیمی (Self-regulation) را در یادگیرندگان تقویت می کند. یافته های تحلیلی نشان می دهد که مهندسی پرامپت نه یک مهارت فنی بلکه یک توانش زبان شناختی جدید است که منجر به تقویت تفکر انتقادی و سواد دیجیتال در محیط های ESP و EAP می گردد.

کلیدواژه ها:

مهندسی پرامپت ، استقلال یادگیرنده ، فناوری آموزشی ، خود تنظیمی ، سواد دیجیتال ، آموزش زبان انگلیسی برای اهداف ویژه