چندزبانگی در کودکان و بزرگسالان فرایندها، تفاوتها و پیامدها

چند زبانگی به عنوان یکی از مهمترین پدیده های زبانی و شناختی توجه گسترده ای را در حوزه های زبان شناسی، روان شناسی رشد و علوم اعصاب به خود جلب کرده است. هدف این مقاله بررسی فرایندهای فراگیری چند زبانگی در کودکان و بزرگسالان و تحلیل تفاوت ها و پیامدهای آن در سطوح زبانی و شناختی است. یافته ها نشان می دهد که کودکان به دلیل انعطاف پذیری بالای مغز، حساسیت بیشتر به الگوهای آوایی و قرار داشتن در دوره های اولیه رشد، زبان های دوم و سوم را غالبا به شیوه ای طبیعی تر و با تلفظ بومی تر فرا می گیرند و در مقابل بزرگسالان از توانایی های تحلیلی، راهبردهای آگاهانه و دانش زبان مادری برای یادگیری زبان بهره می برند هرچند در تلفظ و رسیدن به تسلط بومی با دشواری بیشتری مواجه اند. همچنین پژوهش ها نشان می دهد که چند زبانگی می تواند موجب تقویت کارکردهای اجرایی، افزایش انعطاف پذیری شناختی، بهبود کنترل توجه و حتی تاخیر در بروز برخی اختلالات شناختی شود. این پژوهش با روش توصیفی - تحلیلی و بر پایه مرور منابع علمی انجام شده است. آنچه مورد توجه نگارنده است یافتن پاسخ برای این سوال ها است: کودکان چندزبانه چگونه نظام های زبانی مختلف را یاد می گیرند؟ چگونه آنها را از هم جدا نگاه می دارند؟ آیا تداخلی بین این زبان ها صورت می گیرد و اگر چنین است چگونه و از چه قواعدی پیروی می کند؟ گذر از یک نظام زبانی دیگر چگونه رخ می دهد؟ آیا تسلط کودک به همه این زبان ها به یک اندازه است و اگر نه چه عواملی در این تساوی دخالت دارد؟ از سویی بزرگسالانی را که در کودکی فقط به زبان مادری خود تسلط یافته اند ولی بعدها یک یا چند زبان خارجی نیز یاد گرفته اند نیز مورد بررسی قرار می دهد. بنابراین نگارنده می خواهد بداند بین چند زبانگی کودکی و چند زبانگی بزرگسالی غالبا نمی توانند زبان خارجی را بدون لهجه یاد بگیرند در حالی که کودکان در یادگیری زبان دوم لهجه پیدا نمی کنند.

کلیدواژه ها:

چند زبانگی ، فراگیری زبان ، کودکان ، بزرگسالان ، کارکردهای اجرایی ، شناخت