بررسی روشهای نوین یادگیری و تاثیر آنها بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

هدف این پژوهش بررسی کاربرد هوش مصنوعی در بهبود فرآیندهای یاددهی و یادگیری است. با ورود فناوری های نوین به نظام های آموزشی، هوش مصنوعی به عنوان ابزاری تحول آفرین قادر است شخصی سازی، یادگیری، بازخورد فوری و خودکارسازی وظایف اداری معلمان را میسر سازد. این مطالعه با رویکرد ترکیبی (کیفی و کمی) در میان ۱۲۰ معلم و ۳۰۰ دانش آموز مقطع متوسطه دوم در شهر تهران انجام شد. یافته ها نشان می دهد که استفاده از سامانه های مبتنی بر هوش مصنوعی نظیر پلتفرم های تطبیقی و دستیارهای آموزشی هوشمند به افزایش نمرات پیشرفت تحصیلی، کاهش زمان مطالعه غیر موثر و افزایش انگیزه درونی یادگیرندگان منجر می شود. همچنین معلمان گزارش کردند که بار کاری ایشان کاهش یافته و زمان بیشتری برای تعاملات کیفی با دانش آموزان پیدا کرده اند. تحلیل داده های کمی با استفاده از آزمون تی مستقل و تحلیل واریانس نشان داد که تفاوت معناداری بین گروه کنترل و آزمایش در متغیرهای پیشرفت تحصیلی (۰/۰۱>P) و خودکارآمدی یادگیری (۰/۰۵>p) وجود دارد. نتایج کیفی نیز حاکی از آن است که چالش هایی نظیر نابرابری دسترسی به فناوری، کمبود مهارت های دیجیتال معلمان و نگرانی های اخلاقی مرتبط با حریم خصوصی داده ها موانع اصلی پیاده سازی اثر بخش هوش مصنوعی هستند. در نهایت پژوهش حاضر نشان می دهد که هوش مصنوعی نه جایگزین معلم بلکه ابزاری توانمندساز است که به شرط طراحی آموزشی مناسب و پشتیبانی زیر ساختی می تواند کیفیت یاددهی و یادگیری را به طور چشمگیری ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، یادگیری شخصی شده ، سامانه های تطبیقی ، بهبود فرآیند یاددهی-یادگیری