رویکردهای نوین در زبان شناسی کاربردی برای آموزش زبان در عصر هوش مصنوعی

ادغام هوش مصنوعی (AI) در آموزش زبان تحولی اساسی در زبان شناسی کاربردی ایجاد کرده و روش های آموزش، یادگیری و ارزیابی را دگرگون ساخته است. این مقاله با تمرکز بر توسعه های سال های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۶ به بررسی تقاطع هوش مصنوعی با حوزه های مختلف زبان شناسی کاربردی از جمله زبان شناسی پیکره ای، سیستم های یادگیری تطبیقی و آموزش زبان انگلیسی می پردازد. موضوعات کلیدی شامل همگرایی هوش مصنوعی با زبان شناسی پیکره ای برای ارتقای یادگیری داده محور (DDL) و سواد انتقادی هوش مصنوعی (CAIL)، پیاده سازی سیستم های یادگیری شخصی سازی شده و پرورش مهارت های دیجیتال قرن بیست و یکم است. اگرچه ابزارهایی مانند ChatGPT و مدل های زبانی بزرگ (LMS) فرصت های چشمگیری برای بهبود مهارت های نوشتاری، ارائه بازخورد بلادرنگ و افزایش استقلال زبان آموزان فراهم می کنند اما چالش هایی نظیر مسائل اخلاقی، حریم خصوصی داده ها و خطر وابستگی بیش از حد به فناوری را نیز به همراه دارند. این مقاله نتیجه می گیرد که رویکرد ترکیبی که توانایی های هوش مصنوعی را با آموزش انسانی تلفیق می کند برای ادغام اخلاقی و موثر ضروری است و بر نیاز به پژوهش های تجربی بیشتر برای پر کردن شکاف های موجود در این حوزه تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، زبان شناسی کاربردی ، یادگیری داده محور ، سواد انتقادی هوش مصنوعی ، سیستم های یادگیری تطبیقی ، مهارت های دیجیتال ، آموزش زبان انگلیسی