اثر بخشی هنر درمانی بر اضطراب در دانش آموزان مبتلا به اختلال یادگیری

اثر بخشی هنر درمانی گروهی بر اضطراب و باورهای خود آیند منفی در دانش آموزان مبتلا به اختلال یادگیری بود. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مبتلا به اختلال یادگیری در مقاطع ابتدایی و متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. از میان آنان، ۳۰ دانش آموز به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه هنر درمانی گروهی هر جلسه ۹۰ دقیقه، تحت مداخله قرار گرفت و گروه کنترل در این مدت هیچگونه مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اضطراب حالت صفت اسپیلبرگر (STAI) و مقیاس باورهای خودآیند منفی بود. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تفاوت معناداری بین میانگین نمرات اضطراب و باورهای خود آیند منفی دو گروه در مرحله پس آزمون وجود دارد به گونه ای که هنر درمانی موجب کاهش معنادار اضطراب و باورهای خود آیند منفی در گروه آزمایش شد. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که هنر درمانی با فراهم سازی بستری امن برای بیان هیجانات، افزایش خودآگاهی و تقویت خود پنداره مثبت میتواند به عنوان روشی کارآمد در برنامه های مداخله ای و توان بخشی روانشناختی دانش آموزان مبتلا به اختلال یادگیری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هنر درمانی ، گروهی بر پذیرش و تعهد ، افسردگی ، مداخله روان شناختی